Werkman is niet meer werkloos

Werkman is niet meer werkloos
Het stond er altijd vrij duidelijk "Werkman is Werkloos". Een 50-plusser die op alle manieren probeert een baan te verwerven, maar zich al bij de verzending van een sollicitatiebrief kansloos voelt. Horden professionals hebben zich over het geval Werkman gebogen. Werkman moest gaan Linkedinnen en Twitteren, de cv van Werkman was te traditioneel. Alles heb ik gedaan om mij aan de mores van de moderne recruiting-services aan te passen. Heb zelfs overwogen de brieven met parfum te besprenkelen, maar digitaal verstuurde brieven ruiken niet. Na twee jaar was ik nog geen meter dichter bij een baan gekomen.

Langdurig werkloze vijftiger
Het UWV gaf mij te verstaan dat zij mij rekende tot de groep gebutste 50-plussers. Ze drukte mij op het hart dat ik me nu ook moest openstellen voor minder passende banen. Ik kreeg al mails dat ik een opleiding kon krijgen als beveiligingsmedewerker: in een museum of in een filiaal van Albert Heijn met een V op de revers belangrijk lopen doen. De moed zakte mij bijkans in de schoenen.

In februari ging ik op vakantie naar een ver buitenland. Ik had het UWV niet ingelicht over deze vakantie, want dat moet je eigenlijk wel doen. Net als je je eigenlijk ook ziek moet melden als je ziek bent. Mijn vader zou dat hebben gedaan, maar ik geloofde dat wel.

Vervullen sollicitatieplicht
Op een warme avond op dat tropische balkon zat ik te bedenken dat ik die week nog aan mijn sollicitatieplicht moest voldoen. Op Internet zocht ik lukraak naar advertenties die misschien enigszins passend genoemd zouden kunnen worden. Daarop stuurde ik een briefje naar een organisatie waar de werk- en reïntegratiecoaches geen brood van lusten. Tien regeltjes: dit is Werkman, Werkman zag uw advertentie, Werkman heeft dit, dit en dat gedaan. Werkman denkt dus dat hij uiterst geschikt is voor die functie. Klaar! 

Twee weken later stond ik in de vroege ochtend in een gure noordoostenwind bij een tramhalte in Amsterdam: de vakantie was voorbij. Het UWV om de tuin geleid, maar ik nog steeds werkloos. 

Eenmaal thuis, zo rond koffietijd, ging de telefoon. De adverterende organisatie had mijn brief ontvangen en wilde mij graag uitnodigen voor een gesprek. Ik zei direct dat ik daar heel erg enthousiast over was en dat ik zeker op het voorgestelde tijdstip aanwezig zou zijn. In alle eerlijkheid: ik had geen idee waarop ik precies had gesolliciteerd, en ook pakte ik de atlas erbij om te zien waar die plaats nu eigenlijk lag. Bleek op meer dan anderhalf uur autorijden van huis.

Ik ben gegaan. Men zei me dat ik de perfecte brief had geschreven, sober, maar inhoudelijk wel de functie dekkend. Ik ging de strijd aan met zes andere kandidaten. Een week later was ik aangenomen. Het kan snel gaan.

Nieuwe baan  - einde weblog
Dit is dus het einde van weblog "Werkman is Werkloos". Ik werd gelezen. Ik werd uitgenodigd door kranten, radio en tv om bij te dragen over een item over dit onderwerp. Ja lekker! Ik zocht een baan, geen publiciteit. Ook al had dat misschien daarbij wel kunnen helpen. Maar hoever moet/wil een mens gaan??
 
Achter alles wat ik op dit weblog heb geschreven over de positie van 50+ werklozen blijf ik onverkort staan. De positie van de 50+ werkloze is vrij hopeloos. De werk- loopbaan- en reïntegratiecoaches kunnen mooi praten, maar hun oplossingen kunnen ook van Internet worden gehaald.

Het enige wat een 50-plusser naar mijn mening nodig heeft is inspiratie. Dat hij oprecht geloof en perspectief krijgt op een betere toekomst. Geen kruideniers die lopen te miezemuizen over het aantal pagina's dat een CV zou mogen bevatten en beweren dat Linkedin voor iedereen hét instrument is in de zoektocht naar een nieuwe baan en je adviseren dat je rechtop moet zitten bij een sollicitatiegesprek. Dat zeggen ze alleen maar om hun eigen een positie op de arbeidsmarkt te rechtvaardigen.

Genoeg nu. Ik moet naar mijn werk... de bloemen zijn voor de secretaresse!

Het UWV en Werkverschaffing 3.0

Het UWV verliest in haar dienstverlening de doelgroep uit het oog. Het lijkt erop dat ze met oogkleppen op geloof houden in de weg die zij bewandelen: strenge aanpak van werklozen. En wat vindt de werkloze? Doet zijn mening er ook toe? Vindt het UWV de mening van de werkloze überhaupt wel de moeite van het beluisteren waard?

Vannacht lag ik wakker van het UWV. Daar ga ik morgen iets over schrijven, zo bedacht ik. Toen ik vanmorgen de krant opsloeg was ik niet de enige die UWV als onderwerp had. Jan Tromp schreef in de de Volkskrant over het groteske digitale loket werk.nl In de ankeiler: "Loopt het UWV niet door op een doodlopende weg"?

Negatieve houding UWV
De doodlopende weg gaat niet alleen op voor werk.nl In heel haar houding en voorkomen straalt UWV strengheid uit. Het heeft als missie om werklozen zo snel mogelijk weer aan het werk te helpen. En lijkt er in haar "tone of voice" vanuit te gaan dat de werkloze de ww als een aangenaam carnavalsfeest beschouwt. Het UWV heeft een negatieve houding ten opzichte van haar cliënten, want zo worden we genoemd.

Ik kreeg gisteren weer een uitnodiging voor een evaluatiegesprek. Dan zou je verwachten dat er een tweegesprek komt over wat je goed en slecht vindt van elkaar. Maar het UWV grossiert in versluierend taalgebruik. Uit het begeleidend schrijven blijkt dat het niet meer en niet minder is dan een controlegesprek. Nergens staat in de agenda dat er ruimte is over de door cliënt ervaren bejegening. Hoe vervelend die is zullen de werkcoaches zelf straks ook merken als zij op straat worden gezet: in de komende jaren worden bij UWV 5000 medewerkers de laan uitgestuurd.

Werklozenbestaan zet je buiten de maatschappij
Het UWV loopt ook hier door op een doodlopende weg. Nadat ik 25 jaar heb gewerkt werd ik ineens ontslagen. Het lijkt erop alsof UWV niet wil geloven dat ik er alles aan doe om zo snel mogelijk weer aan de bak te komen. Het werklozenbestaan is heel erg! Je wordt buiten de maatschappij gezet, je telt niet meer mee. In je werk kun je euforisch worden als je samen met je collega's weer een klus hebt geklaard. Dat heb je als werkloze niet meer. De trots verdwijnt, het zelfvertrouwen verdwijnt. En op al deze ellende stapelt het UWV dan ook nog eens zijn strenge houding.

Gisteren kwam er via dat digitale loket dus dat opbeurend bericht van mijn werkcoach binnen, met de achteloze toevoeging: "Houdt u er wel rekening mee dat gezien de duur van de ww inmiddels ieder werk passend is."


UWV organiseert werkverschaffing 3.0
Terug naar de krant van vandaag, waarin Jan Tromp een gesprek heeft met Fred Paling, lid van de Raad van Bestuur van het UWV. Ze hebben het over de totale mismatch tussen wat de werklozen allemaal willen/kunnen en het werk dat UWV via hun zoekmachine op werk.nl aanbiedt. Diens woordvoerder mengt zich in het gesprek: 

UWV organiseert de werkverschaffing 3.0! Laat ze mij maar snel een lijst met banen opsturen, dan zal ik daar wel iets uit kiezen.  Bevrijd me van het UWV!!

Het UWV zou naar mijn idee moeten motiveren en inspireren. Het UWV komt in haar workshops niet verder dan " training sociale media", "sollicitatietraining" en "leren netwerken". Veel beter is  als ze mensen gaan samenbrengen die samen nieuwe wegen gaan bewandelen om werk te vinden. Dat ze weer geloof krijgen in hun eigen mogelijkheden. Samen durven ze ook meer. Als UWV dat doet slaan ze wellicht een perspectiefrijke weg in. 

Update: 15 februari.

UWV krijgt ook pluimen.
Dat ik al bijna moet kokhalzen alleen al bij de gedachte aan de bezoeken en berichten van het UWV, wil natuurlijk niet zeggen dat er niemand is die wel baat heeft of baat denkt te hebben bij het werk van het UWV. Dergelijke geluiden wil ik u natuurlijk niet onthouden.
Ik ben de beroerdste niet. (de Volkskrant, 15 februari 2013)

Getapte jongens mogen banen behouden

In NRC Handelsblad van 5 januari was de economie-katern speciaal gewijd aan werkloosheid en hoe we meer kans kunnen maken om een baan te krijgen of te behouden.

UWV
In de kolommen werd mijn twijfel over het werk van het UWV door een aantal mede-werklozen gedeeld. Twee uitspraken die ik er in dit verband (slechts ter illustratie) uitlicht zijn de volgende:

Waarvan akte.


kennis behouden en demotie
Elders in het katern worden in een bijdrage van Ariane Kleijwegt drie manieren genoemd om de kans op een baan te behouden. De eerste is een vrij bekende: blijf je kennis onderhouden, blijf je zelf ontwikkelen. De tweede is dat oudere werknemers genoegen moeten nemen met demotie: ga tegen een lager salaris werken. Cap Gemini Nederland was er vandaag als de kippen bij om oudere medewerkers voor te stellen 10 % salaris in te laten leveren, anders volgt er een reorganisatie die banen gaat kosten.
 
Is het niet ook CAP Gemini die in deze tijden van kantoorgebouwoverschotten meent een spiksplinternieuw hoofdkantoor aan de A2 bij Leidsche Rijn te moeten betrekken???


slijmen bij de baas
De  mooiste, maar ook bedenkelijkste quote kwam uit de mond van een voormalig personeelsadviseur van ABN AMRO Kilian Wawoe, tegenwoordig onderzoeker aan VU te Amsterdam.

Het advies om te blijven hangen op borrels en te slijmen bij je bazen!!!

Slijmen met de baas

Dat soort mensen valt vaak in de smaak bij de bazen, maar hebben bij collega's vaak een minder goed rapport. Nu gaan we natuurlijk een vloedgolf aan getapte jongens signaleren op de vrijdagmiddagborrels!! Graag verneem ik uw berichten. Ik weet al eens niet meer wat bedrijfsborrels zijn...

Is langdurige werkloosheid persoonlijk falen?

Afgelopen zaterdag (15 december 2012) schreef Paul de Beer in de Volkskrant een stuk onder de kop Waar blijft het masterplan tegen de werkloosheid? Hij beschrijft een verschil in de benadering van de analyse van de werkloosheid in de jaren tachtig en die van vandaag.

Ik licht beide passages er even uit.

Werkloosheidsanalyse in de jaren tachtig:

Werkloosheidsanalyse anno 2012:

Persoonlijk falen
Vooral de uitsmijter "als werklozen langere tijd werkloos blijven, is dat een teken van persoonlijk falen", is raak. Zo voel ik dat ook. Men probeert mij op de mouw te spelden dat er wel werk is, maar dat ik nog niet de juiste vaardigheden heb om op de huidige arbeidsmarkt succesvol te kunnen zijn. Niemand die hardop durft te zeggen dat die banen er helemaal niet zijn en dat 50-plussers vrijwel kansloos zijn op de arbeidsmarkt. Waarom is dat zo?

We worden naar allerlei vaardigheitrainingen gestuurd, we moeten bijspijkeren, we moeten leren omgaan met sociale media, moeten aanbevelingen vragen op Linkedin, we moeten actief leren netwerken. 

 

Het plaatje en het onderschrift bij dit stuk is illustratief: Werkloze 55-plussers leren 'netwerken' bij het UWV. Gelooft u het?? En wat levert het op???

50-plussers als doelgroep

Wij als 50-plussers vormen een interessante groep om bestudeerd te worden. Kansloos op de arbeidsmarkt. Of toch niet? Kansrijk binnen de marketing: een marketing studie naar 50+ en slapen. Jazeker, u leest het goed: slapen!

UWV en inspiratie
In de Volkskrant van 1 december vertelt Frank Kalshoven dat hij op een door het UWV georganiseerde inspiratiebijeenkomst is geweest. Ik zal het u eerlijk zeggen. Ik ben er niet geweest. Maar ik wist ook niet dat het was. En had ik het geweten, dan was ik vast niet gegaan. U weet hoe ik denk over het UWV. UWV en inpiratie dat zijn woorden die in mijn beleving niet samengaan. Ik heb u daar in eerdere bijdragen al over verteld.

Nu weet ik dat UWV graag bijeenkomsten voor ons 50-plussers organiseert, waarbij we worden gestimuleerd om alle moderne vormen van baanverwerving te gebruiken. Ik heb dat soort trajecten al meerdere keren meegemaakt, ik heb mijn Linkedin-profiel op 100 procent staan, sinds 29 november zitten er,aldus Linkedin, 11048 nieuwe personen in mijn netwerk. Al gaat de lift met grote snelheid van de eerste naar de tweede verdieping, mijn inspirerende pitch is al afgerateld voor dat de lift zijn bestemming heeft bereikt. Ik word er zelf moe van. Maar een baan heeft al dat moois nog niet opgeleverd.

Kalshoven is dus wel geweest. Niet als werkloze, maar als prater. Hij leerde op deze UWV-bijeenkomsten dat de 50-plusser helemaal niet star is, best bereid is om voor een nieuw baan te reizen en zelfs om salariseisen te temperen. Ook dat was voor ons al 'oud nieuws'. We moeten dan maar hopen dat er vele beleidsmakers en werkgevers in de zaal zaten toen Kalshoven zijn 'slodderwetenschappelijke enquetes' uitvoerde. Dat het hen maar heeft mogen inspireren.

50-plussers en de slaapmarkt

Er worden meer inspiratiebijeenkomsten over ons 50-plussers gehouden. Maar dan gaat het in onze hoedanigheid van consument. Bureauvijftig organiseerde samen met de Persgroep een sessie over 50+. Dat bureau heeft ten behoeve van Auping een onderzoek naar ons soort uitgevoerd. Slapen en 50-plus dat lijkt wel goede combinatie te vormen. Of toch niet? Ook onder marketeers blijken nog wel wat misverstanden te bestaan over wat en wie we zijn. Bekijkt u deze leuke presentatie maar eens op uw gemak. Dat stukje Nordic Walking kan morgen ook nog wel....
 
Bekijk hier de presentatie van Arjen in 't Veld  en Karin Kraima op de Advertiser's Academy: Kansen op de 50+ markt

Mogen werkloze 50-plussers gelukkig zijn?

In de Volkskrant van 21 november schreef Peter de Waard een column waarin de vraag of een werkloze ook 'domweg gelukkig bij de UWV' mag zijn centraal staat. Hier heb ik verder geen letter aan toe te voegen!

 

Sociale onderneming van 50-plussers

Groeiende langdurige werkloosheid 45-plussers

Zo maar een regel uit een nieuwsbericht van de vorige week.

De afgelopen vier jaar is de werkloosheid onder 45- tot 65-jarigen geleidelijk opgelopen van 93 duizend in het derde kwartaal van 2008 tot 173 duizend in het derde kwartaal van 2012.
Het aandeel werklozen van 45 tot 65 jaar dat op korte termijn uitstroomt naar werk is betrekkelijk klein. Van de werkloze 45-plussers in het tweede kwartaal van dit jaar hadden 25 duizend drie maanden later een baan. Dit komt neer op 15 procent.

VVD: er is wél werk, er zijn wél vacatures
En zo blijft het maar door gaan. De VVD-parlementariërs deden vorige week in het debat over de regeringsverklaring of ze in een andere wereld leven: zij beweren dat het wellicht moeilijk is, maar dat er wel degelijk banen zijn. Onze jobcoaches bij het UWV doen voor deze dwaallichten niet onder: ze erkennen dat het moeilijk is om een baan te verwerven, maar dat we desondanks gewoon door moeten gaan met het één keer per week solliciteren. Op wat?

Leeftijdsdiscrimninatie
Elke keer als er weer nieuwe cijfers beschikbaar komen, dan komen de diverse media steevast met illustratieve verhalen van slachtoffers van deze leeftijddiscriminatie. Want dat is het natuurlijk: jongeren gaan altijd voor. En waarom? Daar zijn geen redenen voor, want de 45plusser is helemaal niet star, is helemaal niet vaak ziek, heeft nog veel energie. Op jongeren hebben ze voor dat ze meer ervaring hebben, doordachter te werk gaan en vaak een uitgebreider netwerk hebben. 

Hier twee voorbeelden uit de Volkskrant van 16 november 2012. De 59-jarige personeelswerker Suzanne Neuman en de 51-jarige laborant Eric Oude Engberink.

50-plussers vormen interessant arbeidspotentieel
Bij al deze verhalen valt het op dat de 50plus-werklozen afkomstig zijn uit alle beroeps- en functiegroepen. Wie zitten er thuis allemaal zoal achter de geraniums: ontwerpers, ingenieurs, ambachtslieden, verkopers, boekhouders, administratief medewerkers, ict-ers, leraren, directeuren, projectleiders, magazijnbedienden. Ze zijn allen beschikbaar.

De sociale 50-plus onderneming
Waarom organiseren wij 50-plussers ons niet? Waarom trekken we geen lange neus naar het UWV en de HR-managers? Zet al onze kennis, vaardigheden en netwerken in een brainstormsessie bij elkaar, dan kan het toch niet uitblijven dat er een goed markt-idee ontstaat. Met ons allen beginnen we een heuse sociale onderneming. Met hart en ziel storten we ons op ons -uiteraard- florerend bedrijf. En we dragen onze eigen personeelschef, we gebruiken natuurlijk gewoon de ouderwetse functienamen, op om alleen te rekruteren uit het 'overschot' bij het UWV.Of zoals de politici zeggen: uit de groepen in de samenleving die een grote afstand tot de arbeidsmarkt hebben. Kansloze werklozen, bedoelen ze.

50-plussers zoeken vacatures via de krant

bedrijven weten consumenten wel te vinden
Te pas en te onpas word ik door bedrijven gebeld (ondanks de inschrijving in het bel-me-niet-register) over krantabonnementen, uitvaartverzekeringen en ik weet niet wat al meer. Ik ontvang folders van energiebedrijven, van ziektekostenverzekeringen waarmee ik geen relatie heb, maar die mij met hun product perfect weten te vinden. Alleen voor vacatures weten ze mij niet te vinden.

50-plussers lopen vacatures mis
Een onderzoek dit voorjaar wees uit dat 50-plussers te weinig gebruik maken van de sociale media en daardoor kansen op een baan laten liggen. En opnieuw lag de Zwarte Piet bij de werkzoekende. We hebben hier al veel kunnen lezen over werkgevers die geen zin hebben om ouderen aan te nemen, terwijl steeds weer blijkt dat die net zo goed zijn als 40-minners. 

vacatures in de krant

Wellicht moeten werkgevers ook meer moeite doen om kanalen te gebruiken die ook 50-plussers gebruiken. Want wij 50-plussers gebruiken namelijk nog altijd vooral de krant voor het zoeken naar banen. Misschien is het daarom ook een idee om die extra UWV-subsidie voor jobcoaches voor 50-plussers (nog niets van gemerkt, overigens) aan de werkgevers wordt gegeven. Tenminste als die beloven dat die dan hun openstaande vacatures ook weer in de krant plaatsen. Ik denk dat ze dan zullen zeggen, dat het hen dan allemaal weer te langzaam gaat. Alsof de 50-plus directeuren van al die bedrijven de hele dag aan het Twitteren en Linkedinnen zijn. Dat gelooft u toch niet echt? Het is de nieuwe snelle beroepsopvatting van HRM-afdelingen en recruiters.

De 50-plusser zoekt vacatures via de krant....

banen zoeken via Twitter
De 'ouderwetse 50-plusser' van het leesplankje en de Isingplaten moet zich maar aanpassen aan de gebruiken van de werkgever, zo vinden 'ze'. Nooit is er een uitleg bij hoe we dat dan moeten doen. Om de op de loer liggende kritiek dat ik altijd zo negatief ben voor te zijn, zal ik dan hier die service bieden. Een 2-minuten-cursus "Zoeken naar vacatures op Twitter", zonder dat u zelf een Twitter-account hoeft te hebben.

Ga naar www.twiba.nl en u krijgt daar een invulschermpje te zien. Er zijn op dit moment maar liefst 924489 vacatures online. 

 

In het bovenste invulveld noteert u de functie waarnaar u op zoek bent. We vullen in "Koerier", want dat is een populaire baan voor 65-plussers, zo hebben we onlangs gelezen. We drukken op de TAB-toets om naar het andere veld te gaan, we voeren nog geen regio in: even om te kijken hoeveel koeriersvacatures er op dit moment in Nederland zijn. We drukken op "Vind" en we zien dat er 537 koeriers gevraagd worden. Niets aantrekken van het feit dat er in het tweede veld nu staat Plaatsnaam (Amsterdam), dit is slechts een voorbeeld. 

We willen weten of er ook koeriers in Den Bosch worden gevraagd, en vullen daarom daar die plaatsnaam in. Dan wordt de spoeling al aanmerkelijk dunner: er zijn twee advertenties voor koerier. Als u goed kijkt, dan ziet u dat één vacature van 5 dagen geleden is en de ander is ongeveer een maand oud.

Tijd genoeg
Dat is het hele eieren eten van zoeken naar banen via Twitter. U kunt invullen wat u wilt: banketbakker, bezembinder of verwarmingsmonteur. Soms moet u wel even geduld hebben en wachten op het resultaat. Maar dat is voor u geen probleem: u hebt toch alle tijd van de wereld. Werkloos toch?

Het UWV en de menselijke maat

Ik heb vorige maand mijn ervaring beschreven over de deelname aan een UWV-workshop. Het ging over het starten als zelfstandige vanuit een WW-situatie. Nu had ik een vervolgafspraak met een eigen werkcoach. Op zoek naar de 'menselijke maat' van het UWV.

een echte werkcoach
In een vervolg op de workshop (what's in a name) starten als zelfstandige vanuit een WW-situatie had ik een gesprek aangevraagd met een werkcoach van vlees en bloed. Ik had het idee dat die werkcoach mij verder op weg zou helpen in mijn plan om als ZZP-er te starten. Ik kreeg argwaan toen ik als reactie op mijn aanvraag een schriftelijke uitnodiging kreeg voor een "rechten en plichtengesprek". De brief was een puntsgewijze opsomming van zaken die ik mee moest nemen. En verder: "Indien u een uitkering ontvangt, is het belangrijk dat u informatie verstrekt en meewerkt aan het vinden van werk. Het is daarom van belang dat u op deze afspraak verschijnt." Ik dacht even dat het UWV niet had begrepen dat ik die afspraak zelf wilde.

speeddaten 

Ik verscheen mooi op tijd bij het gebouw waar ik verwacht werd. Bij de deur werd ik opgevangen door een aardige dame die vroeg of ik voor een speeddate kwam. Het moest eerst even tot mij doordringen wat zij bedoelde. Maar een blik achter de balie leerde mij al snel dat het UWV die dag een speciale wervingsactiviteit had georganiseerd. Ik kende wel de foto's uit Amerika waar werklozen in een lange rij staan te wachten op hun beurt tot het voeren van een kort gesprekje met uitzend- en detacheringsbureaus. Ik wist niet dat dit in Nederland ook op die wijze gebeurde. Mensen van diverse komaf stonden lijdzaam te wachten tot het hun beurt was. Mijn indruk was dat het merendeel zich niet erg comfortabel voelde in die rij wachtenden. Ik overwoog ten behoeve van dit stukje een foto te maken, maar het leek me niet zo kies om hen herkenbaar op het Internet te plaatsen.

speeddaten in Amerika

wachtkamer
Ik mocht plaatsnemen in een andere wachtruimte. Een kennis van mij met een ernstige ziekte doet op facebook verslag van de diverse wachtruimtes die hij passeert gedurende de vele onderzoeken die hij moet ondergaan. De wachtruimte van het UWV zou in die reeks niet misstaan. Allemaal mensen die overgeleverd zijn aan  'behandelende werkcoaches'.

Ik werd keurig door mijn nieuwe werkcoach afgehaald. Ik had verwacht dat we naar zijn gezellig ingerichte kantoortje zouden gaan om te spreken over mijn snode plannen om mij als zelfstandig ondernemer te vestigen. Maar ik werd naar een grote ruimte geleid waarin verspreid allemaal spreekunits waren ingericht. Er was niets gezelligs aan. De werkcoach begon, na mij voorzien te hebben van een kopje thee,  als een heuse medicus met een intake: had ik al mijn gevraagde spullen meegenomen, houd ik mij aan de verplichting om regelmatig te solliciteren, zijn er nog onduidelijkheden?

oriëntatieperiode
Toen kwam het gesprek op mijn plan. "Dus u wilt als zelfstandige beginnen? Wat is uw plan?" Ik hield een korte inleiding, immers getraind in elevator-pitches en STARR-vertellingen. "Leuk plan", zo voegde mijn werkcoach mij toe. En hij vroeg of ik een "oriëntatieperiode" wilde. Dan werd ik ontslagen van de sollicitatieplicht. Maar ik wil het liefst nog een gewone baan, dus ik blijf gewoon solliciteren. Was hem ook goed.

passend werk
Toen werd mij 'omzichtig' gevraagd of ik wist hoe het zat met het solliciteren tijdens mijn WW-periode. Het eerste half jaar mag ik op banen 'op eigen niveau' solliciteren, daarna moet ik ook solliciteren op banen die onder mijn opleidingsniveau liggen. Maar daarna moet ik alles aangrijpen wat op mijn pad komt. Een ingezondenbrievenschrijver in de Volkskrant van vandaag maakt ongewild duidelijk dat zo'n 'wat-dan-ook-van-baan' ook onmiskenbaar voordelen heeft.

rechten en plichten

Ik had andere voorstellingen van dit gesprek gehad. Ik had gehoopt om samen met de werkcoach geïnspireerd aan de slag te gaan met mijn nieuwe zaak. Daar is het UWV blijkbaar niet voor. Dit was eigenlijk niet meer dan het afvinken van een standaardlijst met gesprekspunten, die de werkloze lijkt voor te bereiden op een periode vol van 'rechten en plichten'. Waarbij het accent toch vooral op de plichten ligt.

Conclusie: Ik moet zo snel mogelijk weg bij het UWV!

Op workshop geweest bij het UWV

Steeds meer werklozen gaan voor zichzelf beginnen
Arnoud Cornelissen schreef op 20 maart 20 maart 2012 in De Gelderlander een artikel over 55-plussers die voor zichzelf beginnen. Een idee dat is ingegeven door het feit dat werkgevers hen niet meer uitnodigen voor sollicitatiegesprekken. 55-plussers zijn ongewenst. Die kun je beter wegklikken...

ondernemer worden of in loondienst?

Ik herken het verhaal. Want die drempel ben ik inmiddels ook over: als ze mij dan niet meer in loondienst willen hebben, dan moet ik maar eens voor mijzelf beginnen.

Tot voor kort had ik nooit serieus nagedacht over de mogelijkheid om zelf ondernemer te worden. Want ik had het naar mijn zin in loondienst. Het is comfortabel. Ik had plezier in mijn werk. Ik verdiende dan wel niet overmatig veel en kon niet in een grote zwart glimmende auto rijden. Maar als normale werknemer hoefde ik niet mee te huilen in het ondernemerskoor over blauwe enveloppen die bij hen blijkbaar met grote regelmaat op hun de deurmat vallen.

Maar nu ben ik ontslagen. En ben ik vijftig-plus. Ik wil graag weer een gewone baan. Ik schrijf mooie sollicitatiebrieven. Ik ontdek dat niemand mij nog wil hebben. Hoe goed ik ook ben, hoe bij de tijd ik ook ben en hoe gezond ik ook ben. Altijd is er iemand die net iets beter aan het gestelde profiel voldoet. Dan moet je wat anders gaan doen.

dwingende uitnodiging UWV voor workshop

Ik informeerde bij het UWV naar de mogelijkheid om 'iets voor mezelf te beginnen'. Ik werd meteen uitgenodigd voor een Workshop ondernemen. Dat was overigens geen hartelijke optionele uitnodiging. Het was eerder een bevel: "als u geïnteresseerd bent in zelfstandig ondernemerschap, dan is dít de procedure. Ik schrijf u in voor een eerste workshop. Er is nog een plaats vrij op woensdag, schikt u dat?" Wie durft dan nog nee te zeggen? Ik wou overigens ook helemaal geen nee zeggen, want ik was oprecht geïnteresseerd.

workshop bij het UWV

Dus onlangs heb ik die workshop bezocht. Toen ik me bij de receptie aanmeldde bleek al snel dat ik niet de enige ben die stiekem snode ondernemingsplannen heeft. Tot we werden opgeroepen werden we met zo'n dertig man/vrouw opgehokt in de hal van deze UWV-locatie, werkatelier genoemd. In dat kwartiertje krijg je wel snel een beeld van de wereld van het UWV. Mannen met nette jassen en met koffertjes op wieltjes komen vast niet om te praten over de hoogte van hun uitkering. Verder de medewerkers die het werken met de werkloze medemens tot hun corebusiness kunnen rekenen. Ze liepen geroutineerd door de wachtende menigte heen om buiten op de stoep een sigaretje te roken: even weg bij al die formulieren doordrenkt met werklozenleed.

Een vrolijke mevrouw kwam ons ophalen. Vervolgens werd ons verzocht ons allemaal even kort aan elkaar voor te stellen. U kent dat wel. Een vermoeiende bezigheid. Eigenlijk niemand die daar op zit te wachten: over twee uur zijn we weer vrij en zien we elkaar nooit meer.

workshop - hoorcollege
Vanuit mijn studietijd associeerde ik 'workshop' met een interactief en gevarieerd aanbod van activiteiten rond een bepaald onderwerp. In de ruime twee uur van deze UWV-workshop kregen we een diarree van informatie over ons uitgestort over het starten van een onderneming vanuit een WW-situatie. Niemand hoort mij zeggen dat een dergelijke workshop niet nuttig is. Maar ik heb gedurende die twee uur toch wel vaak gedacht: als zo'n workshop vanwege de grote toeloop toch zo vaak gegeven wordt, waarom kan de presentatie dan niet wat enthousiaster en inspirerender zijn?

We kregen een hand-out van een powerpoint presentatie. Omdat de apparatuur niet functioneerde konden de lichtbeelden zelf niet vertoond worden. De informatie werd zonder al te veel opbouw en nogal van de hak op de tak overgebracht. Je mocht vragen stellen, maar verder was het een traditioneel hoorcollege; dus veel eenrichtingsverkeer. Ik heb driftig aantekeningen gemaakt. Een aantal dingen zijn zeker interessant om te weten. Ik zal de komende tijd mijn collegeaantekeningen nader uitwerken. En proberen er sprekende praktijkvoorbeelden bij te bedenken. 

UWV is uitkeringsfabriek geworden
Maar wat me vooral bijgebleven is van deze bijeenkomst is dat het geld bij het UWV ook op is. Telkens weer kregen we de boodschap mee dat de begeleidingsfunctie van deze instantie door de bezuinigingen van de regering verschraald is. Er is bijna nergens nog geld voor. Het UWV is gewoon een ordinaire uitkerings-administratiekantoor geworden!

Generatie leesplankje moet Twitteren

150 coaches voor werkloze 55-plussers

Een aantal dagen hebben we in de kranten stilgestaan bij  de 55-plussers die eigenlijk geen enkele kans meer maken op de arbeidsmarkt. Toch gaat het UWV 150 coaches inzetten om te proberen de werklozen uit deze leeftijdscategorie beter toe te rusten in hun strijd op de arbeidsmarkt. Want een strijd is het.

Van leesplankje naar Twitter

In de netwerkbijeenkomsten die gisteren in de Volkskrant werden beschreven worden alle registers met modieuze hulpmiddelen opengetrokken. Wie in dergelijke coachingstrajecten heeft gezeten kent het wel: gelikte cv's schrijven, elevator-pitches, 150 woorden-presentaties, koud en warm netwerken, STARR methode, SWOT-analyses. Ook Linkedin, Twittter, Facebook moeten de mensen die nog met het leesplankje en de platen van Ising zijn grootgebracht inzetten. 

Alsof die 50plussers van zichzelf niet goed genoeg zijn om probleemloos in een baan te kunnen functioneren.

Uit: de Volkskrant, 13 maart 2012

gezellige koffieochtenden
Veel is erop gericht om potentiële werkgevers te imponeren. Maar we weten inmiddels dat er iets schort aan het beeld dat de werkgevers hebben van ons soort mensen. Die 150 coaches kunnen beter worden ingezet voor missiewerk bij dát soort mensen.

Natuurlijk zijn het ook gewoon gezellige koffieochtenden, die netwerkbijeenkomsten. Dat misgunnen we niemand...

Ouwe lullen staan alleen maar in de weg

Het UWV heeft deze week het rapport Vacatures in Nederland 2011;De vacaturemarkt en personeelswerving in beeld uitgebracht. Een voor ons soort mensen, de 50plussers, een ontluisterend rapport. Eigenlijk staat er dat wij op dit moment nagenoeg geen kansen hebben om nog op een normale manier aan de slag te komen.

Het rapport is in de media door columnisten en opiniemakers becommentarieerd. Vandaag presenteren wij hier de bijdrage van Mirjam Schötteldreier in de Volkskrant (9 maart 2012)  over hoe de jongere generatie ons wil wegkijken...

 

Uit: de Volkskrant 9 maart 2012

Hoe UWV communiceert met de werkloze

Iemand die werkloos wordt komt in aanraking met het UWV. Daar vraag je je uitkering aan. UWV is een grote organisatie. Ze probeert dan ook de communicatie met haar klanten goed te kanaliseren. Dat levert een mooi stukje 'communicatie naar de klant toe' op.

UWV en werk.nl

Sinds december sta ik ingeschreven bij het UWV. Ik had geen oordeel over het UWV. De verhalen over deze organisatie waren wisselend. De inschrijving verliep vlekkeloos. Aanmelding, ik werd daarna -conform afspraak- daarover teruggebeld en ik ontving tijdig mijn uitkering. Daarover niets dan lof. Maar nu de communicatie.

Communicatie met UWV

Als je eenmaal bent ingeschreven, dan maak je deel uit van een grote community. Het UWV kanaliseert alle communicatie via haar website. Je logt in met je DigID. En dan wordt het heel persoonlijk. Je krijgt een werkcoach toegewezen die in mijn geval in gewoon Hollands Siebel Administrator heet.

Berichten niet gelezen

Je kunt je berichten voor je coach in je postvak zetten, zodat die werkcoach alles kan lezen. Dus sinds december stuur ik trouw mijn sollicitatieopgaven keurig via die website naar het UWV. Want zo willen ze dat. Op 25 januari stelde ik mijn werkcoach een persoonlijke vraag. Regelmatig controleerde ik de status van al mijn ingezonden berichten. Die bleef onveranderd op "Niet gelezen" staan. Maar ik wilde graag antwoord.

Bellen?
Wat zou u in dat geval doen? Mijn idee was: ik ga maar eens bellen. Eens zien of ik op die manier antwoord kan krijgen. Na veel omleidingen kreeg ik een aardige man aan de telefoon. Hij hoorde mijn verhaal aan en zei dat er iets vreemds aan de hand was. Want al mijn berichten stonden nog op ongelezen.

Wat hij nu voor mij kon doen: hij zou het doorgeven en ik zou binnen 24 uur teruggebeld worden, zodat mijn vraag beantwoord zou worden. Hij gaf aan dat dit dus in ieder geval voor donderdag 13.00 uur zou zijn. Dankjewel meneer.

Ik wachten. Om 14.30 werd ik gebeld. Anderhalf uur te laat. Maar dat vond ik helemaal niet erg. Want als man van deze wereld weet ik wel dat ik mijn handen dicht mag knijpen dat ik inderdaad nog teruggebeld word.

Bellen naar UWV wordt niet op prijs gesteld
Iets later opende ik mijn mailbox. Ik wist niet wat ik zag. Ik laat u het 'persoonlijke' berichtje even integraal zien.

Of ik dus niet meer wil bellen. Ik behoor tot de categorie 50+. Dus deze kan er ook nog wel even bij: als ik niet weet om te gaan met mijn Werk@map dan kan ik een workshop volgen. Daar kunnen ZIJ mij voor opgeven!!!

(9 maart 2012)

Speeddaten en netwerken voor 55plussers

De problematiek van de 50-plussers: gemotiveerd om te werken, maar niet gewenst door werkgevers. Al die oudere werklozen solliciteren trouw een paar keer per maand en doen aan alles mee wat het UWV organiseert. Help het?

speeddaten

Ook in Rotterdam wordt er, zoals in veel plaatsen, zogenaamde speeddates georganiseerd. Werklozen ontmoeten uitzendbureaus, zeg maar. In deze radiouitzending van Werkplein 010  (VARA) van maandag 20 februari 2012 zijn we bij een dergelijke speeddate bijeenkomst, georganiseerd door het UWV.

55plus netwerkbijeenkomsten

Omdat het traditionele solliciteren vaak niet werkt hebben een aantal 55plussers zelf netwerkbijeenkomsten. Ze willen gemotiveerd en geïnspireerd blijven. In deze radio-uitzending krijgen we ook een beeld van deze bijeenkomsten. Corrie Louwes, wethouder
Arbeidsmarkt, Hoger Onderwijs, Innovatie en Participatie in Rotterdam, komt op bezoek bij zo'n samenkomst. Zij nodigt de deelnemers uit om (niet allemaal tegelijk!!) haar af en toe begeleiden op werkbezoeken naar bedrijven. 

 

(25 februari 2012)

Ik ben een niet-werkende werkzoekende

CBS: Nederland telt 474.000 mensen zonder werk.
Soms duizelen getallen. Helemaal als je onderdeel bent van het getal. Het CBS zegt dat er eind januari 474.000 mensen in ons land zonder werk thuis zaten. 

UWV: Nederland telt 479.000 niet-werkende werkzoekenden
Het UWV schaart mij onder de noemer "Niet-werkende werkzoekenden". En het UWV telt van dat soort maar liefst 479.000 exemplaren.

(Bron: De Volkskrant, 17 februari 2012)