Is langdurige werkloosheid persoonlijk falen?

Afgelopen zaterdag (15 december 2012) schreef Paul de Beer in de Volkskrant een stuk onder de kop Waar blijft het masterplan tegen de werkloosheid? Hij beschrijft een verschil in de benadering van de analyse van de werkloosheid in de jaren tachtig en die van vandaag.

Ik licht beide passages er even uit.

Werkloosheidsanalyse in de jaren tachtig:

Werkloosheidsanalyse anno 2012:

Persoonlijk falen
Vooral de uitsmijter "als werklozen langere tijd werkloos blijven, is dat een teken van persoonlijk falen", is raak. Zo voel ik dat ook. Men probeert mij op de mouw te spelden dat er wel werk is, maar dat ik nog niet de juiste vaardigheden heb om op de huidige arbeidsmarkt succesvol te kunnen zijn. Niemand die hardop durft te zeggen dat die banen er helemaal niet zijn en dat 50-plussers vrijwel kansloos zijn op de arbeidsmarkt. Waarom is dat zo?

We worden naar allerlei vaardigheitrainingen gestuurd, we moeten bijspijkeren, we moeten leren omgaan met sociale media, moeten aanbevelingen vragen op Linkedin, we moeten actief leren netwerken. 

 

Het plaatje en het onderschrift bij dit stuk is illustratief: Werkloze 55-plussers leren 'netwerken' bij het UWV. Gelooft u het?? En wat levert het op???

Amerika beter voor oudere werklozen???

In de rubriek Opinie & Debat van de Volkskrant van 12 maart 2012 doet ook Marion Baumgarten een duit in het zakje in de discussie over de redenen waarom 55-plussers zo moeilijk aan de bak kunnen komen. Zij meent dat we beter eens naar Amerika kunnen kijken en dat we het arbeidsmarktbeleid moeten hervormen. Want in Amerika kent men geen leeftijdsdiscriminatie. En als 'iedereen met wat rimpels' in Nederland dan ook gewoon een baan krijgt zal het bezwaar dat ouderen zo duur zijn vanwege de sociale voorzieningen ook verdwijnen. Want er zullen dan minder uitkeringen worden uitbetaald,  zo beweert zij. 

Oudere werklozen in Amerika
Wat vindt Amerika er zelf van? Op de website van het Population Reference Bureau lezen we in een artikel van maart 2010 dat het daar met de 50-plussers ook niet zo soepeltjes gaat:

"De huidige crisis laat onverwachte veranderingen in het leven van oudere Amerikanen zien. Volgens een rapport van Richard Johnson van the Urban Institute, is het aantal werkloze 55-plussers in de periode van november 2007 tot 2009 meer dan verdubbeld en is de werkloosheid voor deze leeftijdsgroep tot tot een historische hoogte gestegen. Toenemende werkloosheid voor oudere volwassenen komt vooral door de gestegen arbeidsparticipatie van deze groep. Dit kan op haar beurt weer worden toegeschreven aan zorgen over onvoldoende pensioenvoorzieningen.

De gevolgen van werkloosheid kan ouderen veel harder treffen. Eerder onderzoek laat zien dat ouderen veel moeilijker weer aan de slag komen. Oudere werklozen hebben meer moeite om te voorzien in noodzakelijke kosten van levensonderhoud. Dit alles mondt uit in het verdampen van spaartegoeden en pensioenvoorzieningen, die  zo essentieel zijn voor 'de oude dag'.