Werkman is niet meer werkloos

Werkman is niet meer werkloos
Het stond er altijd vrij duidelijk "Werkman is Werkloos". Een 50-plusser die op alle manieren probeert een baan te verwerven, maar zich al bij de verzending van een sollicitatiebrief kansloos voelt. Horden professionals hebben zich over het geval Werkman gebogen. Werkman moest gaan Linkedinnen en Twitteren, de cv van Werkman was te traditioneel. Alles heb ik gedaan om mij aan de mores van de moderne recruiting-services aan te passen. Heb zelfs overwogen de brieven met parfum te besprenkelen, maar digitaal verstuurde brieven ruiken niet. Na twee jaar was ik nog geen meter dichter bij een baan gekomen.

Langdurig werkloze vijftiger
Het UWV gaf mij te verstaan dat zij mij rekende tot de groep gebutste 50-plussers. Ze drukte mij op het hart dat ik me nu ook moest openstellen voor minder passende banen. Ik kreeg al mails dat ik een opleiding kon krijgen als beveiligingsmedewerker: in een museum of in een filiaal van Albert Heijn met een V op de revers belangrijk lopen doen. De moed zakte mij bijkans in de schoenen.

In februari ging ik op vakantie naar een ver buitenland. Ik had het UWV niet ingelicht over deze vakantie, want dat moet je eigenlijk wel doen. Net als je je eigenlijk ook ziek moet melden als je ziek bent. Mijn vader zou dat hebben gedaan, maar ik geloofde dat wel.

Vervullen sollicitatieplicht
Op een warme avond op dat tropische balkon zat ik te bedenken dat ik die week nog aan mijn sollicitatieplicht moest voldoen. Op Internet zocht ik lukraak naar advertenties die misschien enigszins passend genoemd zouden kunnen worden. Daarop stuurde ik een briefje naar een organisatie waar de werk- en reïntegratiecoaches geen brood van lusten. Tien regeltjes: dit is Werkman, Werkman zag uw advertentie, Werkman heeft dit, dit en dat gedaan. Werkman denkt dus dat hij uiterst geschikt is voor die functie. Klaar! 

Twee weken later stond ik in de vroege ochtend in een gure noordoostenwind bij een tramhalte in Amsterdam: de vakantie was voorbij. Het UWV om de tuin geleid, maar ik nog steeds werkloos. 

Eenmaal thuis, zo rond koffietijd, ging de telefoon. De adverterende organisatie had mijn brief ontvangen en wilde mij graag uitnodigen voor een gesprek. Ik zei direct dat ik daar heel erg enthousiast over was en dat ik zeker op het voorgestelde tijdstip aanwezig zou zijn. In alle eerlijkheid: ik had geen idee waarop ik precies had gesolliciteerd, en ook pakte ik de atlas erbij om te zien waar die plaats nu eigenlijk lag. Bleek op meer dan anderhalf uur autorijden van huis.

Ik ben gegaan. Men zei me dat ik de perfecte brief had geschreven, sober, maar inhoudelijk wel de functie dekkend. Ik ging de strijd aan met zes andere kandidaten. Een week later was ik aangenomen. Het kan snel gaan.

Nieuwe baan  - einde weblog
Dit is dus het einde van weblog "Werkman is Werkloos". Ik werd gelezen. Ik werd uitgenodigd door kranten, radio en tv om bij te dragen over een item over dit onderwerp. Ja lekker! Ik zocht een baan, geen publiciteit. Ook al had dat misschien daarbij wel kunnen helpen. Maar hoever moet/wil een mens gaan??
 
Achter alles wat ik op dit weblog heb geschreven over de positie van 50+ werklozen blijf ik onverkort staan. De positie van de 50+ werkloze is vrij hopeloos. De werk- loopbaan- en reïntegratiecoaches kunnen mooi praten, maar hun oplossingen kunnen ook van Internet worden gehaald.

Het enige wat een 50-plusser naar mijn mening nodig heeft is inspiratie. Dat hij oprecht geloof en perspectief krijgt op een betere toekomst. Geen kruideniers die lopen te miezemuizen over het aantal pagina's dat een CV zou mogen bevatten en beweren dat Linkedin voor iedereen hét instrument is in de zoektocht naar een nieuwe baan en je adviseren dat je rechtop moet zitten bij een sollicitatiegesprek. Dat zeggen ze alleen maar om hun eigen een positie op de arbeidsmarkt te rechtvaardigen.

Genoeg nu. Ik moet naar mijn werk... de bloemen zijn voor de secretaresse!

Is langdurige werkloosheid persoonlijk falen?

Afgelopen zaterdag (15 december 2012) schreef Paul de Beer in de Volkskrant een stuk onder de kop Waar blijft het masterplan tegen de werkloosheid? Hij beschrijft een verschil in de benadering van de analyse van de werkloosheid in de jaren tachtig en die van vandaag.

Ik licht beide passages er even uit.

Werkloosheidsanalyse in de jaren tachtig:

Werkloosheidsanalyse anno 2012:

Persoonlijk falen
Vooral de uitsmijter "als werklozen langere tijd werkloos blijven, is dat een teken van persoonlijk falen", is raak. Zo voel ik dat ook. Men probeert mij op de mouw te spelden dat er wel werk is, maar dat ik nog niet de juiste vaardigheden heb om op de huidige arbeidsmarkt succesvol te kunnen zijn. Niemand die hardop durft te zeggen dat die banen er helemaal niet zijn en dat 50-plussers vrijwel kansloos zijn op de arbeidsmarkt. Waarom is dat zo?

We worden naar allerlei vaardigheitrainingen gestuurd, we moeten bijspijkeren, we moeten leren omgaan met sociale media, moeten aanbevelingen vragen op Linkedin, we moeten actief leren netwerken. 

 

Het plaatje en het onderschrift bij dit stuk is illustratief: Werkloze 55-plussers leren 'netwerken' bij het UWV. Gelooft u het?? En wat levert het op???

Is maandag jippydag of baaldag?

Maandag: Jippydag of baaldag?

De maandag is traditioneel de dag van het begin van de werkweek. Voor de werkloze maakt het veelal niet meer uit welke dag van de week het is. De dagen lijken allemaal op elkaar. 

De maandag. Als je in het arbeidsproces bent opgenomen, dan baal je vaak van die dag. De werkweek begint weer. Je wacht op het mannetje met de zaag die op woensdag voorbij komt en daarna kijk je uit naar de vrijdagmiddagbedrijfsborrel. 

Daar heb ik als werkloze geen last van. Want voor mij zijn er geen werkweken meer. Alleen weken met sollicitatieverplichtingen. Voor mij maakt het niet zoveel verschil meer of het maandag woensdag of zondag is. De dagen gaan op elkaar lijken. Sterker nog, soms weet ik echt niet meer op welke dag van de week we leven. Dan moet ik op een krant of op teletekst kijken welke datum het is. Dan kan ik nagaan naar welke naam de dag luistert.

Vandaag is het weer maandag. Ik stuur wat "ik zoek werk" berichtjes op Twitter, kijk of er nog vacatures zijn waarop ik kan solliciteren, ik speel nog eens wat op Linkedin. Maar eigenlijk neem ik het zelf niet meer serieus. Jobcoaches en andere bemiddelaars kunnen beweren wat ze willen, maar als 55-plusser ben je vrijwel kansloos op de arbeidsmarkt. Maar dat kunnen zij natuurlijk niet van de hoge toren gaan roepen. Het is hun werk, daar verdienen zij hun geld mee. Ze moeten de werkloze hoop blijven geven en blijven aanzetten tot solliciteren.

Ondertussen voelt de 55-plusser zich 'aan de kant' gezet. Ik hoor van 'mijn regering' dat het wenselijk is dat ik langer doorwerk dan mijn leeftijdgenoten dat in het recente verleden gewend waren. En ik hoor op de radio een brallerige student opkomen voor de belangen van 'hardwerkende Nederlanders'.

Het is maandag en de eerste natte sneeuw is gevallen. Het is een trieste maandag.

Sociale onderneming van 50-plussers

Groeiende langdurige werkloosheid 45-plussers

Zo maar een regel uit een nieuwsbericht van de vorige week.

De afgelopen vier jaar is de werkloosheid onder 45- tot 65-jarigen geleidelijk opgelopen van 93 duizend in het derde kwartaal van 2008 tot 173 duizend in het derde kwartaal van 2012.
Het aandeel werklozen van 45 tot 65 jaar dat op korte termijn uitstroomt naar werk is betrekkelijk klein. Van de werkloze 45-plussers in het tweede kwartaal van dit jaar hadden 25 duizend drie maanden later een baan. Dit komt neer op 15 procent.

VVD: er is wél werk, er zijn wél vacatures
En zo blijft het maar door gaan. De VVD-parlementariërs deden vorige week in het debat over de regeringsverklaring of ze in een andere wereld leven: zij beweren dat het wellicht moeilijk is, maar dat er wel degelijk banen zijn. Onze jobcoaches bij het UWV doen voor deze dwaallichten niet onder: ze erkennen dat het moeilijk is om een baan te verwerven, maar dat we desondanks gewoon door moeten gaan met het één keer per week solliciteren. Op wat?

Leeftijdsdiscrimninatie
Elke keer als er weer nieuwe cijfers beschikbaar komen, dan komen de diverse media steevast met illustratieve verhalen van slachtoffers van deze leeftijddiscriminatie. Want dat is het natuurlijk: jongeren gaan altijd voor. En waarom? Daar zijn geen redenen voor, want de 45plusser is helemaal niet star, is helemaal niet vaak ziek, heeft nog veel energie. Op jongeren hebben ze voor dat ze meer ervaring hebben, doordachter te werk gaan en vaak een uitgebreider netwerk hebben. 

Hier twee voorbeelden uit de Volkskrant van 16 november 2012. De 59-jarige personeelswerker Suzanne Neuman en de 51-jarige laborant Eric Oude Engberink.

50-plussers vormen interessant arbeidspotentieel
Bij al deze verhalen valt het op dat de 50plus-werklozen afkomstig zijn uit alle beroeps- en functiegroepen. Wie zitten er thuis allemaal zoal achter de geraniums: ontwerpers, ingenieurs, ambachtslieden, verkopers, boekhouders, administratief medewerkers, ict-ers, leraren, directeuren, projectleiders, magazijnbedienden. Ze zijn allen beschikbaar.

De sociale 50-plus onderneming
Waarom organiseren wij 50-plussers ons niet? Waarom trekken we geen lange neus naar het UWV en de HR-managers? Zet al onze kennis, vaardigheden en netwerken in een brainstormsessie bij elkaar, dan kan het toch niet uitblijven dat er een goed markt-idee ontstaat. Met ons allen beginnen we een heuse sociale onderneming. Met hart en ziel storten we ons op ons -uiteraard- florerend bedrijf. En we dragen onze eigen personeelschef, we gebruiken natuurlijk gewoon de ouderwetse functienamen, op om alleen te rekruteren uit het 'overschot' bij het UWV.Of zoals de politici zeggen: uit de groepen in de samenleving die een grote afstand tot de arbeidsmarkt hebben. Kansloze werklozen, bedoelen ze.

50-plussers zoeken vacatures via de krant

bedrijven weten consumenten wel te vinden
Te pas en te onpas word ik door bedrijven gebeld (ondanks de inschrijving in het bel-me-niet-register) over krantabonnementen, uitvaartverzekeringen en ik weet niet wat al meer. Ik ontvang folders van energiebedrijven, van ziektekostenverzekeringen waarmee ik geen relatie heb, maar die mij met hun product perfect weten te vinden. Alleen voor vacatures weten ze mij niet te vinden.

50-plussers lopen vacatures mis
Een onderzoek dit voorjaar wees uit dat 50-plussers te weinig gebruik maken van de sociale media en daardoor kansen op een baan laten liggen. En opnieuw lag de Zwarte Piet bij de werkzoekende. We hebben hier al veel kunnen lezen over werkgevers die geen zin hebben om ouderen aan te nemen, terwijl steeds weer blijkt dat die net zo goed zijn als 40-minners. 

vacatures in de krant

Wellicht moeten werkgevers ook meer moeite doen om kanalen te gebruiken die ook 50-plussers gebruiken. Want wij 50-plussers gebruiken namelijk nog altijd vooral de krant voor het zoeken naar banen. Misschien is het daarom ook een idee om die extra UWV-subsidie voor jobcoaches voor 50-plussers (nog niets van gemerkt, overigens) aan de werkgevers wordt gegeven. Tenminste als die beloven dat die dan hun openstaande vacatures ook weer in de krant plaatsen. Ik denk dat ze dan zullen zeggen, dat het hen dan allemaal weer te langzaam gaat. Alsof de 50-plus directeuren van al die bedrijven de hele dag aan het Twitteren en Linkedinnen zijn. Dat gelooft u toch niet echt? Het is de nieuwe snelle beroepsopvatting van HRM-afdelingen en recruiters.

De 50-plusser zoekt vacatures via de krant....

banen zoeken via Twitter
De 'ouderwetse 50-plusser' van het leesplankje en de Isingplaten moet zich maar aanpassen aan de gebruiken van de werkgever, zo vinden 'ze'. Nooit is er een uitleg bij hoe we dat dan moeten doen. Om de op de loer liggende kritiek dat ik altijd zo negatief ben voor te zijn, zal ik dan hier die service bieden. Een 2-minuten-cursus "Zoeken naar vacatures op Twitter", zonder dat u zelf een Twitter-account hoeft te hebben.

Ga naar www.twiba.nl en u krijgt daar een invulschermpje te zien. Er zijn op dit moment maar liefst 924489 vacatures online. 

 

In het bovenste invulveld noteert u de functie waarnaar u op zoek bent. We vullen in "Koerier", want dat is een populaire baan voor 65-plussers, zo hebben we onlangs gelezen. We drukken op de TAB-toets om naar het andere veld te gaan, we voeren nog geen regio in: even om te kijken hoeveel koeriersvacatures er op dit moment in Nederland zijn. We drukken op "Vind" en we zien dat er 537 koeriers gevraagd worden. Niets aantrekken van het feit dat er in het tweede veld nu staat Plaatsnaam (Amsterdam), dit is slechts een voorbeeld. 

We willen weten of er ook koeriers in Den Bosch worden gevraagd, en vullen daarom daar die plaatsnaam in. Dan wordt de spoeling al aanmerkelijk dunner: er zijn twee advertenties voor koerier. Als u goed kijkt, dan ziet u dat één vacature van 5 dagen geleden is en de ander is ongeveer een maand oud.

Tijd genoeg
Dat is het hele eieren eten van zoeken naar banen via Twitter. U kunt invullen wat u wilt: banketbakker, bezembinder of verwarmingsmonteur. Soms moet u wel even geduld hebben en wachten op het resultaat. Maar dat is voor u geen probleem: u hebt toch alle tijd van de wereld. Werkloos toch?

Generatiemanagement - XXX

Op 7 maart 2012 hebben we hier al eens gesproken over de verschillende generaties op de werkvloer. Rijp en Groen heette het. Die gingen met elkaar in dialoog. Zet een groep Human Resource Managers aan dit onderwerp, dan wordt de verschrikkelijke term 'generatiemanagement' gebruikt. Een X-er erbij, zo staat vandaag in de Volkskrant, doet wonderen. Drie X-en en je hebt XXX, zou ik  er aan toe willen voegen.

Uit: de Volkskrant, 17 juli 2012

Deltaplan voor 55-plussers

Luc Boelens en Joop Schippers vinden dat het tijd wordt voor een Deltaplan voor 55-plussers. (De Volkskrant, 13 juli 2012)

Ook 65-plussers concurreren op de arbeidsmarkt

Generatiegevecht om schaarse arbeidsplaatsen

Het lijkt regelrechte strijd om de schaarse arbeidsplaatsen. Hebben de 50-plussers te kampen met een ongunstige uitgangspositie tegenover jongere arbeidskrachten, nu is ook het 65-plus groep een serieus te nemen segment in deze concurrentiestrijd.

50-plussers moeten mobieler worden.

We moeten niet zo vast op onze plek zitten en niet zo duur zijn, zegt Minister Kamp in de Volkskrant, van 5 juli 2012.

Uit: de Volkskrant, 5 juli 2012