Het UWV en Werkverschaffing 3.0

Het UWV verliest in haar dienstverlening de doelgroep uit het oog. Het lijkt erop dat ze met oogkleppen op geloof houden in de weg die zij bewandelen: strenge aanpak van werklozen. En wat vindt de werkloze? Doet zijn mening er ook toe? Vindt het UWV de mening van de werkloze überhaupt wel de moeite van het beluisteren waard?

Vannacht lag ik wakker van het UWV. Daar ga ik morgen iets over schrijven, zo bedacht ik. Toen ik vanmorgen de krant opsloeg was ik niet de enige die UWV als onderwerp had. Jan Tromp schreef in de de Volkskrant over het groteske digitale loket werk.nl In de ankeiler: "Loopt het UWV niet door op een doodlopende weg"?

Negatieve houding UWV
De doodlopende weg gaat niet alleen op voor werk.nl In heel haar houding en voorkomen straalt UWV strengheid uit. Het heeft als missie om werklozen zo snel mogelijk weer aan het werk te helpen. En lijkt er in haar "tone of voice" vanuit te gaan dat de werkloze de ww als een aangenaam carnavalsfeest beschouwt. Het UWV heeft een negatieve houding ten opzichte van haar cliënten, want zo worden we genoemd.

Ik kreeg gisteren weer een uitnodiging voor een evaluatiegesprek. Dan zou je verwachten dat er een tweegesprek komt over wat je goed en slecht vindt van elkaar. Maar het UWV grossiert in versluierend taalgebruik. Uit het begeleidend schrijven blijkt dat het niet meer en niet minder is dan een controlegesprek. Nergens staat in de agenda dat er ruimte is over de door cliënt ervaren bejegening. Hoe vervelend die is zullen de werkcoaches zelf straks ook merken als zij op straat worden gezet: in de komende jaren worden bij UWV 5000 medewerkers de laan uitgestuurd.

Werklozenbestaan zet je buiten de maatschappij
Het UWV loopt ook hier door op een doodlopende weg. Nadat ik 25 jaar heb gewerkt werd ik ineens ontslagen. Het lijkt erop alsof UWV niet wil geloven dat ik er alles aan doe om zo snel mogelijk weer aan de bak te komen. Het werklozenbestaan is heel erg! Je wordt buiten de maatschappij gezet, je telt niet meer mee. In je werk kun je euforisch worden als je samen met je collega's weer een klus hebt geklaard. Dat heb je als werkloze niet meer. De trots verdwijnt, het zelfvertrouwen verdwijnt. En op al deze ellende stapelt het UWV dan ook nog eens zijn strenge houding.

Gisteren kwam er via dat digitale loket dus dat opbeurend bericht van mijn werkcoach binnen, met de achteloze toevoeging: "Houdt u er wel rekening mee dat gezien de duur van de ww inmiddels ieder werk passend is."


UWV organiseert werkverschaffing 3.0
Terug naar de krant van vandaag, waarin Jan Tromp een gesprek heeft met Fred Paling, lid van de Raad van Bestuur van het UWV. Ze hebben het over de totale mismatch tussen wat de werklozen allemaal willen/kunnen en het werk dat UWV via hun zoekmachine op werk.nl aanbiedt. Diens woordvoerder mengt zich in het gesprek: 

UWV organiseert de werkverschaffing 3.0! Laat ze mij maar snel een lijst met banen opsturen, dan zal ik daar wel iets uit kiezen.  Bevrijd me van het UWV!!

Het UWV zou naar mijn idee moeten motiveren en inspireren. Het UWV komt in haar workshops niet verder dan " training sociale media", "sollicitatietraining" en "leren netwerken". Veel beter is  als ze mensen gaan samenbrengen die samen nieuwe wegen gaan bewandelen om werk te vinden. Dat ze weer geloof krijgen in hun eigen mogelijkheden. Samen durven ze ook meer. Als UWV dat doet slaan ze wellicht een perspectiefrijke weg in. 

Update: 15 februari.

UWV krijgt ook pluimen.
Dat ik al bijna moet kokhalzen alleen al bij de gedachte aan de bezoeken en berichten van het UWV, wil natuurlijk niet zeggen dat er niemand is die wel baat heeft of baat denkt te hebben bij het werk van het UWV. Dergelijke geluiden wil ik u natuurlijk niet onthouden.
Ik ben de beroerdste niet. (de Volkskrant, 15 februari 2013)

Friesland gaat ook 50 plussers aan het werk zetten?

In Friesland gaan ze vanaf morgen werklozen die een bijstandsuitkering aanvragen meteen aan het werk zetten.

Ik kijk uit het raam. Het hagelt en het waait. Het is vies weer. Echt een dag voor vuile berichten. Ik neem een kop koffie en pak de krant en lees wat kleine berichtjes. Zie je wel? Daar is een vuil ANP-bericht!

Ter verkleining van de bureaucratie rond de re-integratie worden in Friesland in 13 gemeenten werklozen die zich melden voor de bijstand meteen weer aan het werk gezet. Deze zin heeft een dubbele klankkleur. Enerzijds geeft het verlichting: verkleining van bureaucratie. Anderzijds heeft de zin een dikke muffe jaren dertig crisismaatregel-geluid: werklozen worden aan het werk gezet.

Het is een proefproject. Naar mijn idee een project dat om allerlei redenen de moeite waard is om te volgen. Wat mijn segment betreft ben ik benieuwd naar wat ze met de werkloze 50-plussers, die zich na drie jaar WW bij de sociale dienst komen melden, gaan doen. Al die jaren zijn ze door werkgevers niet goed genoeg bevonden om te werken. En nu zal de gemeente ze 'wel even' werk verschaffen. 

Ik hoop dat correspondenten uit Friesland ons nauwgezet op de hoogte houden hoe fijngevoelig de gemeenten deze taak ter hand nemen.

Waarom zouden ouderen demotie accepteren?

Moeten ouderen demotie accepteren?

Vandaag schrijft Peter de Waard in de Volkskrant een column over ervaring en de rol die dat speelt op de arbeidsmarkt. U begrijpt dat zijn betoog mij slecht uitkomt, want ik moet het juist hebben van die ervaring.

De werkloze 50-plusser die inmiddels zijn heil heeft gezocht in het ZZP-schap heeft zijn uurtarieven al lang naar beneden bijgesteld. Ik hoor daar dramatische voorbeelden van. Maar ook zij slepen daarmee niet hun gewenste opdrachten binnen. Ik vraag me dan ook af of aanpassing van de salarissen van oudere werknemers inderdaad leidt tot een grotere participatie van 50-plussers op de arbeidsmarkt. Wat gaan we doen als we de demotie als beleidsregel aanvaardbaar vinden en daarna blijkt dat deze aanpassing absoluut niet bijdraagt aan het veronderstelde effect? Dan zitten de oudere werknemers als ze toch worden ontslagen wel mooi met een lagere WW (en straks ook al kortere)uitkering. Ook als gevolg van het voorgespiegelde vergezicht van een baan tot zijn 67ste.

Dan ben je toch maar mooi bij de neus genomen door die mensen voor wie werkloosheid in hun leven vrijwel zeker nog nooit een rol heeft gespeeld. En een salarisaanpassing naar beneden kunnen zij wellicht ook beter in hun leven inpassen dan iemand die privé niet zo ruim kan budgetteren.

Hieronder de opvatting van Peter de Waard (Volkskrant, 8 januari 2013)

 

 

Getapte jongens mogen banen behouden

In NRC Handelsblad van 5 januari was de economie-katern speciaal gewijd aan werkloosheid en hoe we meer kans kunnen maken om een baan te krijgen of te behouden.

UWV
In de kolommen werd mijn twijfel over het werk van het UWV door een aantal mede-werklozen gedeeld. Twee uitspraken die ik er in dit verband (slechts ter illustratie) uitlicht zijn de volgende:

Waarvan akte.


kennis behouden en demotie
Elders in het katern worden in een bijdrage van Ariane Kleijwegt drie manieren genoemd om de kans op een baan te behouden. De eerste is een vrij bekende: blijf je kennis onderhouden, blijf je zelf ontwikkelen. De tweede is dat oudere werknemers genoegen moeten nemen met demotie: ga tegen een lager salaris werken. Cap Gemini Nederland was er vandaag als de kippen bij om oudere medewerkers voor te stellen 10 % salaris in te laten leveren, anders volgt er een reorganisatie die banen gaat kosten.
 
Is het niet ook CAP Gemini die in deze tijden van kantoorgebouwoverschotten meent een spiksplinternieuw hoofdkantoor aan de A2 bij Leidsche Rijn te moeten betrekken???


slijmen bij de baas
De  mooiste, maar ook bedenkelijkste quote kwam uit de mond van een voormalig personeelsadviseur van ABN AMRO Kilian Wawoe, tegenwoordig onderzoeker aan VU te Amsterdam.

Het advies om te blijven hangen op borrels en te slijmen bij je bazen!!!

Slijmen met de baas

Dat soort mensen valt vaak in de smaak bij de bazen, maar hebben bij collega's vaak een minder goed rapport. Nu gaan we natuurlijk een vloedgolf aan getapte jongens signaleren op de vrijdagmiddagborrels!! Graag verneem ik uw berichten. Ik weet al eens niet meer wat bedrijfsborrels zijn...

Is langdurige werkloosheid persoonlijk falen?

Afgelopen zaterdag (15 december 2012) schreef Paul de Beer in de Volkskrant een stuk onder de kop Waar blijft het masterplan tegen de werkloosheid? Hij beschrijft een verschil in de benadering van de analyse van de werkloosheid in de jaren tachtig en die van vandaag.

Ik licht beide passages er even uit.

Werkloosheidsanalyse in de jaren tachtig:

Werkloosheidsanalyse anno 2012:

Persoonlijk falen
Vooral de uitsmijter "als werklozen langere tijd werkloos blijven, is dat een teken van persoonlijk falen", is raak. Zo voel ik dat ook. Men probeert mij op de mouw te spelden dat er wel werk is, maar dat ik nog niet de juiste vaardigheden heb om op de huidige arbeidsmarkt succesvol te kunnen zijn. Niemand die hardop durft te zeggen dat die banen er helemaal niet zijn en dat 50-plussers vrijwel kansloos zijn op de arbeidsmarkt. Waarom is dat zo?

We worden naar allerlei vaardigheitrainingen gestuurd, we moeten bijspijkeren, we moeten leren omgaan met sociale media, moeten aanbevelingen vragen op Linkedin, we moeten actief leren netwerken. 

 

Het plaatje en het onderschrift bij dit stuk is illustratief: Werkloze 55-plussers leren 'netwerken' bij het UWV. Gelooft u het?? En wat levert het op???

Is maandag jippydag of baaldag?

Maandag: Jippydag of baaldag?

De maandag is traditioneel de dag van het begin van de werkweek. Voor de werkloze maakt het veelal niet meer uit welke dag van de week het is. De dagen lijken allemaal op elkaar. 

De maandag. Als je in het arbeidsproces bent opgenomen, dan baal je vaak van die dag. De werkweek begint weer. Je wacht op het mannetje met de zaag die op woensdag voorbij komt en daarna kijk je uit naar de vrijdagmiddagbedrijfsborrel. 

Daar heb ik als werkloze geen last van. Want voor mij zijn er geen werkweken meer. Alleen weken met sollicitatieverplichtingen. Voor mij maakt het niet zoveel verschil meer of het maandag woensdag of zondag is. De dagen gaan op elkaar lijken. Sterker nog, soms weet ik echt niet meer op welke dag van de week we leven. Dan moet ik op een krant of op teletekst kijken welke datum het is. Dan kan ik nagaan naar welke naam de dag luistert.

Vandaag is het weer maandag. Ik stuur wat "ik zoek werk" berichtjes op Twitter, kijk of er nog vacatures zijn waarop ik kan solliciteren, ik speel nog eens wat op Linkedin. Maar eigenlijk neem ik het zelf niet meer serieus. Jobcoaches en andere bemiddelaars kunnen beweren wat ze willen, maar als 55-plusser ben je vrijwel kansloos op de arbeidsmarkt. Maar dat kunnen zij natuurlijk niet van de hoge toren gaan roepen. Het is hun werk, daar verdienen zij hun geld mee. Ze moeten de werkloze hoop blijven geven en blijven aanzetten tot solliciteren.

Ondertussen voelt de 55-plusser zich 'aan de kant' gezet. Ik hoor van 'mijn regering' dat het wenselijk is dat ik langer doorwerk dan mijn leeftijdgenoten dat in het recente verleden gewend waren. En ik hoor op de radio een brallerige student opkomen voor de belangen van 'hardwerkende Nederlanders'.

Het is maandag en de eerste natte sneeuw is gevallen. Het is een trieste maandag.

50-plussers als doelgroep

Wij als 50-plussers vormen een interessante groep om bestudeerd te worden. Kansloos op de arbeidsmarkt. Of toch niet? Kansrijk binnen de marketing: een marketing studie naar 50+ en slapen. Jazeker, u leest het goed: slapen!

UWV en inspiratie
In de Volkskrant van 1 december vertelt Frank Kalshoven dat hij op een door het UWV georganiseerde inspiratiebijeenkomst is geweest. Ik zal het u eerlijk zeggen. Ik ben er niet geweest. Maar ik wist ook niet dat het was. En had ik het geweten, dan was ik vast niet gegaan. U weet hoe ik denk over het UWV. UWV en inpiratie dat zijn woorden die in mijn beleving niet samengaan. Ik heb u daar in eerdere bijdragen al over verteld.

Nu weet ik dat UWV graag bijeenkomsten voor ons 50-plussers organiseert, waarbij we worden gestimuleerd om alle moderne vormen van baanverwerving te gebruiken. Ik heb dat soort trajecten al meerdere keren meegemaakt, ik heb mijn Linkedin-profiel op 100 procent staan, sinds 29 november zitten er,aldus Linkedin, 11048 nieuwe personen in mijn netwerk. Al gaat de lift met grote snelheid van de eerste naar de tweede verdieping, mijn inspirerende pitch is al afgerateld voor dat de lift zijn bestemming heeft bereikt. Ik word er zelf moe van. Maar een baan heeft al dat moois nog niet opgeleverd.

Kalshoven is dus wel geweest. Niet als werkloze, maar als prater. Hij leerde op deze UWV-bijeenkomsten dat de 50-plusser helemaal niet star is, best bereid is om voor een nieuw baan te reizen en zelfs om salariseisen te temperen. Ook dat was voor ons al 'oud nieuws'. We moeten dan maar hopen dat er vele beleidsmakers en werkgevers in de zaal zaten toen Kalshoven zijn 'slodderwetenschappelijke enquetes' uitvoerde. Dat het hen maar heeft mogen inspireren.

50-plussers en de slaapmarkt

Er worden meer inspiratiebijeenkomsten over ons 50-plussers gehouden. Maar dan gaat het in onze hoedanigheid van consument. Bureauvijftig organiseerde samen met de Persgroep een sessie over 50+. Dat bureau heeft ten behoeve van Auping een onderzoek naar ons soort uitgevoerd. Slapen en 50-plus dat lijkt wel goede combinatie te vormen. Of toch niet? Ook onder marketeers blijken nog wel wat misverstanden te bestaan over wat en wie we zijn. Bekijkt u deze leuke presentatie maar eens op uw gemak. Dat stukje Nordic Walking kan morgen ook nog wel....
 
Bekijk hier de presentatie van Arjen in 't Veld  en Karin Kraima op de Advertiser's Academy: Kansen op de 50+ markt

Mogen werkloze 50-plussers gelukkig zijn?

In de Volkskrant van 21 november schreef Peter de Waard een column waarin de vraag of een werkloze ook 'domweg gelukkig bij de UWV' mag zijn centraal staat. Hier heb ik verder geen letter aan toe te voegen!

 

Sociale onderneming van 50-plussers

Groeiende langdurige werkloosheid 45-plussers

Zo maar een regel uit een nieuwsbericht van de vorige week.

De afgelopen vier jaar is de werkloosheid onder 45- tot 65-jarigen geleidelijk opgelopen van 93 duizend in het derde kwartaal van 2008 tot 173 duizend in het derde kwartaal van 2012.
Het aandeel werklozen van 45 tot 65 jaar dat op korte termijn uitstroomt naar werk is betrekkelijk klein. Van de werkloze 45-plussers in het tweede kwartaal van dit jaar hadden 25 duizend drie maanden later een baan. Dit komt neer op 15 procent.

VVD: er is wél werk, er zijn wél vacatures
En zo blijft het maar door gaan. De VVD-parlementariërs deden vorige week in het debat over de regeringsverklaring of ze in een andere wereld leven: zij beweren dat het wellicht moeilijk is, maar dat er wel degelijk banen zijn. Onze jobcoaches bij het UWV doen voor deze dwaallichten niet onder: ze erkennen dat het moeilijk is om een baan te verwerven, maar dat we desondanks gewoon door moeten gaan met het één keer per week solliciteren. Op wat?

Leeftijdsdiscrimninatie
Elke keer als er weer nieuwe cijfers beschikbaar komen, dan komen de diverse media steevast met illustratieve verhalen van slachtoffers van deze leeftijddiscriminatie. Want dat is het natuurlijk: jongeren gaan altijd voor. En waarom? Daar zijn geen redenen voor, want de 45plusser is helemaal niet star, is helemaal niet vaak ziek, heeft nog veel energie. Op jongeren hebben ze voor dat ze meer ervaring hebben, doordachter te werk gaan en vaak een uitgebreider netwerk hebben. 

Hier twee voorbeelden uit de Volkskrant van 16 november 2012. De 59-jarige personeelswerker Suzanne Neuman en de 51-jarige laborant Eric Oude Engberink.

50-plussers vormen interessant arbeidspotentieel
Bij al deze verhalen valt het op dat de 50plus-werklozen afkomstig zijn uit alle beroeps- en functiegroepen. Wie zitten er thuis allemaal zoal achter de geraniums: ontwerpers, ingenieurs, ambachtslieden, verkopers, boekhouders, administratief medewerkers, ict-ers, leraren, directeuren, projectleiders, magazijnbedienden. Ze zijn allen beschikbaar.

De sociale 50-plus onderneming
Waarom organiseren wij 50-plussers ons niet? Waarom trekken we geen lange neus naar het UWV en de HR-managers? Zet al onze kennis, vaardigheden en netwerken in een brainstormsessie bij elkaar, dan kan het toch niet uitblijven dat er een goed markt-idee ontstaat. Met ons allen beginnen we een heuse sociale onderneming. Met hart en ziel storten we ons op ons -uiteraard- florerend bedrijf. En we dragen onze eigen personeelschef, we gebruiken natuurlijk gewoon de ouderwetse functienamen, op om alleen te rekruteren uit het 'overschot' bij het UWV.Of zoals de politici zeggen: uit de groepen in de samenleving die een grote afstand tot de arbeidsmarkt hebben. Kansloze werklozen, bedoelen ze.

Boven 45 ben je kansloos

Het werkloosheidscijfer is in juli opgelopen naar het half miljoen. De Volkskrant van 17 augustus laat een aantal werklozen uit verschillende leeftijdscategorieën aan het woord over hoe zij hun werkloosheid ervaren en wat dat betekent voor hun dagelijks leven. Zo ook mijn generatiegenoot Jan-Ernst de Planque. "Boven 45 ben je kansloos", zo zegt hij. Ik kan me helemaal vinden in wat hij vertelt.

Generatiemanagement - XXX

Op 7 maart 2012 hebben we hier al eens gesproken over de verschillende generaties op de werkvloer. Rijp en Groen heette het. Die gingen met elkaar in dialoog. Zet een groep Human Resource Managers aan dit onderwerp, dan wordt de verschrikkelijke term 'generatiemanagement' gebruikt. Een X-er erbij, zo staat vandaag in de Volkskrant, doet wonderen. Drie X-en en je hebt XXX, zou ik  er aan toe willen voegen.

Uit: de Volkskrant, 17 juli 2012

Ook 65-plussers concurreren op de arbeidsmarkt

Generatiegevecht om schaarse arbeidsplaatsen

Het lijkt regelrechte strijd om de schaarse arbeidsplaatsen. Hebben de 50-plussers te kampen met een ongunstige uitgangspositie tegenover jongere arbeidskrachten, nu is ook het 65-plus groep een serieus te nemen segment in deze concurrentiestrijd.

Veel succes bij een volgende carrièrestap..

De uitsmijter van een afwijzingsbrief 

Hoe moet de personeelsmedewerker de brief aan een afgewezen sollicitant afsluiten? Zijn daar regels voor?

Beterschapswens voor een ongeneeslijk zieke?
Een terminale ongeneeslijk zieke kun je beter geen kaartje met "Beterschap" sturen. De beleefdheidscultuur vraagt evenwel om een passende en stimulerende afsluiting. Zo ook is dat het geval bij de afwijzingsbrief op een sollicitatie. De correspondentiegids van de HRM-medewerker staat er blijkbaar vol mee. "Veel succes bij een volgende carrièrestap", vond ik persoonlijk de beroerdste reactie op de zoveelste hopeloze sollicitatiebrief van deze kansloze 55-plusser...

bloemlezing

Een bloemlezing uit de verdere oogst:

...en wens ik je veel succes bij het vinden van een andere interessante opdracht.

... en wens u succes bij eventuele verdere sollicitatieprocedures.
 
...and the best for your future endeavours

... en wensen u veel succes in uw verdere loopbaan.

... en wensen je veel succes bij eventuele andere sollicitaties.

...en we wensen u veel succes toe in uw verdere loopbaan

... en veel succes met eventuele verdere sollicitaties.

... en wens je veel succes met eventuele andere sollicitaties

... en succes met solliciteren!

... en veel succes bij eventuele verdere sollicitaties

... en wensen je veel succes bij een volgende carrièrestap.

50-plussers moeten mobieler worden.

We moeten niet zo vast op onze plek zitten en niet zo duur zijn, zegt Minister Kamp in de Volkskrant, van 5 juli 2012.

Uit: de Volkskrant, 5 juli 2012

Werkgevers vertrouwen ouderen niet.

Uit: De Volkskrant, 3 juli 2012