Werkman is niet meer werkloos

Werkman is niet meer werkloos
Het stond er altijd vrij duidelijk "Werkman is Werkloos". Een 50-plusser die op alle manieren probeert een baan te verwerven, maar zich al bij de verzending van een sollicitatiebrief kansloos voelt. Horden professionals hebben zich over het geval Werkman gebogen. Werkman moest gaan Linkedinnen en Twitteren, de cv van Werkman was te traditioneel. Alles heb ik gedaan om mij aan de mores van de moderne recruiting-services aan te passen. Heb zelfs overwogen de brieven met parfum te besprenkelen, maar digitaal verstuurde brieven ruiken niet. Na twee jaar was ik nog geen meter dichter bij een baan gekomen.

Langdurig werkloze vijftiger
Het UWV gaf mij te verstaan dat zij mij rekende tot de groep gebutste 50-plussers. Ze drukte mij op het hart dat ik me nu ook moest openstellen voor minder passende banen. Ik kreeg al mails dat ik een opleiding kon krijgen als beveiligingsmedewerker: in een museum of in een filiaal van Albert Heijn met een V op de revers belangrijk lopen doen. De moed zakte mij bijkans in de schoenen.

In februari ging ik op vakantie naar een ver buitenland. Ik had het UWV niet ingelicht over deze vakantie, want dat moet je eigenlijk wel doen. Net als je je eigenlijk ook ziek moet melden als je ziek bent. Mijn vader zou dat hebben gedaan, maar ik geloofde dat wel.

Vervullen sollicitatieplicht
Op een warme avond op dat tropische balkon zat ik te bedenken dat ik die week nog aan mijn sollicitatieplicht moest voldoen. Op Internet zocht ik lukraak naar advertenties die misschien enigszins passend genoemd zouden kunnen worden. Daarop stuurde ik een briefje naar een organisatie waar de werk- en reïntegratiecoaches geen brood van lusten. Tien regeltjes: dit is Werkman, Werkman zag uw advertentie, Werkman heeft dit, dit en dat gedaan. Werkman denkt dus dat hij uiterst geschikt is voor die functie. Klaar! 

Twee weken later stond ik in de vroege ochtend in een gure noordoostenwind bij een tramhalte in Amsterdam: de vakantie was voorbij. Het UWV om de tuin geleid, maar ik nog steeds werkloos. 

Eenmaal thuis, zo rond koffietijd, ging de telefoon. De adverterende organisatie had mijn brief ontvangen en wilde mij graag uitnodigen voor een gesprek. Ik zei direct dat ik daar heel erg enthousiast over was en dat ik zeker op het voorgestelde tijdstip aanwezig zou zijn. In alle eerlijkheid: ik had geen idee waarop ik precies had gesolliciteerd, en ook pakte ik de atlas erbij om te zien waar die plaats nu eigenlijk lag. Bleek op meer dan anderhalf uur autorijden van huis.

Ik ben gegaan. Men zei me dat ik de perfecte brief had geschreven, sober, maar inhoudelijk wel de functie dekkend. Ik ging de strijd aan met zes andere kandidaten. Een week later was ik aangenomen. Het kan snel gaan.

Nieuwe baan  - einde weblog
Dit is dus het einde van weblog "Werkman is Werkloos". Ik werd gelezen. Ik werd uitgenodigd door kranten, radio en tv om bij te dragen over een item over dit onderwerp. Ja lekker! Ik zocht een baan, geen publiciteit. Ook al had dat misschien daarbij wel kunnen helpen. Maar hoever moet/wil een mens gaan??
 
Achter alles wat ik op dit weblog heb geschreven over de positie van 50+ werklozen blijf ik onverkort staan. De positie van de 50+ werkloze is vrij hopeloos. De werk- loopbaan- en reïntegratiecoaches kunnen mooi praten, maar hun oplossingen kunnen ook van Internet worden gehaald.

Het enige wat een 50-plusser naar mijn mening nodig heeft is inspiratie. Dat hij oprecht geloof en perspectief krijgt op een betere toekomst. Geen kruideniers die lopen te miezemuizen over het aantal pagina's dat een CV zou mogen bevatten en beweren dat Linkedin voor iedereen hét instrument is in de zoektocht naar een nieuwe baan en je adviseren dat je rechtop moet zitten bij een sollicitatiegesprek. Dat zeggen ze alleen maar om hun eigen een positie op de arbeidsmarkt te rechtvaardigen.

Genoeg nu. Ik moet naar mijn werk... de bloemen zijn voor de secretaresse!

Sociale onderneming van 50-plussers

Groeiende langdurige werkloosheid 45-plussers

Zo maar een regel uit een nieuwsbericht van de vorige week.

De afgelopen vier jaar is de werkloosheid onder 45- tot 65-jarigen geleidelijk opgelopen van 93 duizend in het derde kwartaal van 2008 tot 173 duizend in het derde kwartaal van 2012.
Het aandeel werklozen van 45 tot 65 jaar dat op korte termijn uitstroomt naar werk is betrekkelijk klein. Van de werkloze 45-plussers in het tweede kwartaal van dit jaar hadden 25 duizend drie maanden later een baan. Dit komt neer op 15 procent.

VVD: er is wél werk, er zijn wél vacatures
En zo blijft het maar door gaan. De VVD-parlementariërs deden vorige week in het debat over de regeringsverklaring of ze in een andere wereld leven: zij beweren dat het wellicht moeilijk is, maar dat er wel degelijk banen zijn. Onze jobcoaches bij het UWV doen voor deze dwaallichten niet onder: ze erkennen dat het moeilijk is om een baan te verwerven, maar dat we desondanks gewoon door moeten gaan met het één keer per week solliciteren. Op wat?

Leeftijdsdiscrimninatie
Elke keer als er weer nieuwe cijfers beschikbaar komen, dan komen de diverse media steevast met illustratieve verhalen van slachtoffers van deze leeftijddiscriminatie. Want dat is het natuurlijk: jongeren gaan altijd voor. En waarom? Daar zijn geen redenen voor, want de 45plusser is helemaal niet star, is helemaal niet vaak ziek, heeft nog veel energie. Op jongeren hebben ze voor dat ze meer ervaring hebben, doordachter te werk gaan en vaak een uitgebreider netwerk hebben. 

Hier twee voorbeelden uit de Volkskrant van 16 november 2012. De 59-jarige personeelswerker Suzanne Neuman en de 51-jarige laborant Eric Oude Engberink.

50-plussers vormen interessant arbeidspotentieel
Bij al deze verhalen valt het op dat de 50plus-werklozen afkomstig zijn uit alle beroeps- en functiegroepen. Wie zitten er thuis allemaal zoal achter de geraniums: ontwerpers, ingenieurs, ambachtslieden, verkopers, boekhouders, administratief medewerkers, ict-ers, leraren, directeuren, projectleiders, magazijnbedienden. Ze zijn allen beschikbaar.

De sociale 50-plus onderneming
Waarom organiseren wij 50-plussers ons niet? Waarom trekken we geen lange neus naar het UWV en de HR-managers? Zet al onze kennis, vaardigheden en netwerken in een brainstormsessie bij elkaar, dan kan het toch niet uitblijven dat er een goed markt-idee ontstaat. Met ons allen beginnen we een heuse sociale onderneming. Met hart en ziel storten we ons op ons -uiteraard- florerend bedrijf. En we dragen onze eigen personeelschef, we gebruiken natuurlijk gewoon de ouderwetse functienamen, op om alleen te rekruteren uit het 'overschot' bij het UWV.Of zoals de politici zeggen: uit de groepen in de samenleving die een grote afstand tot de arbeidsmarkt hebben. Kansloze werklozen, bedoelen ze.

Generatiemanagement - XXX

Op 7 maart 2012 hebben we hier al eens gesproken over de verschillende generaties op de werkvloer. Rijp en Groen heette het. Die gingen met elkaar in dialoog. Zet een groep Human Resource Managers aan dit onderwerp, dan wordt de verschrikkelijke term 'generatiemanagement' gebruikt. Een X-er erbij, zo staat vandaag in de Volkskrant, doet wonderen. Drie X-en en je hebt XXX, zou ik  er aan toe willen voegen.

Uit: de Volkskrant, 17 juli 2012

Deltaplan voor 55-plussers

Luc Boelens en Joop Schippers vinden dat het tijd wordt voor een Deltaplan voor 55-plussers. (De Volkskrant, 13 juli 2012)

Ook 65-plussers concurreren op de arbeidsmarkt

Generatiegevecht om schaarse arbeidsplaatsen

Het lijkt regelrechte strijd om de schaarse arbeidsplaatsen. Hebben de 50-plussers te kampen met een ongunstige uitgangspositie tegenover jongere arbeidskrachten, nu is ook het 65-plus groep een serieus te nemen segment in deze concurrentiestrijd.

Veel succes bij een volgende carrièrestap..

De uitsmijter van een afwijzingsbrief 

Hoe moet de personeelsmedewerker de brief aan een afgewezen sollicitant afsluiten? Zijn daar regels voor?

Beterschapswens voor een ongeneeslijk zieke?
Een terminale ongeneeslijk zieke kun je beter geen kaartje met "Beterschap" sturen. De beleefdheidscultuur vraagt evenwel om een passende en stimulerende afsluiting. Zo ook is dat het geval bij de afwijzingsbrief op een sollicitatie. De correspondentiegids van de HRM-medewerker staat er blijkbaar vol mee. "Veel succes bij een volgende carrièrestap", vond ik persoonlijk de beroerdste reactie op de zoveelste hopeloze sollicitatiebrief van deze kansloze 55-plusser...

bloemlezing

Een bloemlezing uit de verdere oogst:

...en wens ik je veel succes bij het vinden van een andere interessante opdracht.

... en wens u succes bij eventuele verdere sollicitatieprocedures.
 
...and the best for your future endeavours

... en wensen u veel succes in uw verdere loopbaan.

... en wensen je veel succes bij eventuele andere sollicitaties.

...en we wensen u veel succes toe in uw verdere loopbaan

... en veel succes met eventuele verdere sollicitaties.

... en wens je veel succes met eventuele andere sollicitaties

... en succes met solliciteren!

... en veel succes bij eventuele verdere sollicitaties

... en wensen je veel succes bij een volgende carrièrestap.

Werkloze 50-plussers ook niet geschikt als vrijwilliger?

50+? Natuurlijk is er nog werk voor je!
"Als je maar goed je best blijft doen, dan is er vast ook nog wel een plaats voor jou op de arbeidsmarkt." Ik laat haar maar praten, ik geloof daar niet (meer) in.

Ik ben inmiddels in de fase dat ik alleen nog maar sollicitatiebrieven schrijf om aan mijn sollicitatieplicht van het UWV te voldoen. De brieven zijn allemaal wel serieus geschreven, daarover moet geen misverstand bestaan. Maar ik ga er eigenlijk al bij voorbaat vanuit dat ik toch wel wordt afgewezen. En meestal heb ik gelijk. Opgepast: laat de geleerden onder ons alsjeblieft niet gaan kwebbelen over 'selffulfilling prophesies'. Ik weet echt wel wat dat betekent. En zo werkt het in dit geval dus niet!|

politici en werkgevers over 50-plussers
Ik ben gewoon te oud, men heeft liever jonge mensen. Althans de werkgevers. De politiek en de vertegenwoordigers van de werkgevers zitten maar te zeuren over een 'versnelde invoering van de verhoging van de AOW-leeftijd'. Ja lekker! 

...en  maar wijzen en gebaren...

Die politici en die werkgeversvertegenwoordigers weten niet wat het is om 50+ en werkloos te zijn. Als het moment zich voordoet dan kiezen zij er zelf voor om van baan te verwisselen. Zij kunnen stoppen - de volgende dag worden ze voor een nieuwe betrekking gevraagd. 

Gevraagd! Niet oneindig veel sollicitatiebrieven schrijven. Nee, zij worden gevraagd. En weet u, eigenlijk hadden ze ook niet anders verwacht. Ze praten over ons, maar ze weten helemaal niks van ons!

Vrijwilligerswerk dan?
Daar zit je dan met je goede bedoelingen thuis achter de geraniums. Dat hoeft niet, want  er is genoeg nuttig vrijwilligerswerk te doen. Zegt men, en dat zal ook wel zo zijn.
Maar al die keren dat ik - ook weer heel serieus- heb gereageerd , kreeg ik doodleuk te horen dat die functie al lang niet meer bestaat. "Stond die nog bij de vrijwilligersvacatures? Dat had niet gemoeten. Sorry."

Deze week heb ik weer mijn belangstelling kenbaar gemaakt voor een bepaald soort vrijwilligerswerk. Tot op heden, het is al vier dagen geleden, nog niks gehoord.

Je zult maar 50+ en werkloos zijn.

Graag doorsturen naar die immer glimlachende minister Kamp, VNO-NCW-Wientjes en premier Rutte.

Het UWV en de menselijke maat

Ik heb vorige maand mijn ervaring beschreven over de deelname aan een UWV-workshop. Het ging over het starten als zelfstandige vanuit een WW-situatie. Nu had ik een vervolgafspraak met een eigen werkcoach. Op zoek naar de 'menselijke maat' van het UWV.

een echte werkcoach
In een vervolg op de workshop (what's in a name) starten als zelfstandige vanuit een WW-situatie had ik een gesprek aangevraagd met een werkcoach van vlees en bloed. Ik had het idee dat die werkcoach mij verder op weg zou helpen in mijn plan om als ZZP-er te starten. Ik kreeg argwaan toen ik als reactie op mijn aanvraag een schriftelijke uitnodiging kreeg voor een "rechten en plichtengesprek". De brief was een puntsgewijze opsomming van zaken die ik mee moest nemen. En verder: "Indien u een uitkering ontvangt, is het belangrijk dat u informatie verstrekt en meewerkt aan het vinden van werk. Het is daarom van belang dat u op deze afspraak verschijnt." Ik dacht even dat het UWV niet had begrepen dat ik die afspraak zelf wilde.

speeddaten 

Ik verscheen mooi op tijd bij het gebouw waar ik verwacht werd. Bij de deur werd ik opgevangen door een aardige dame die vroeg of ik voor een speeddate kwam. Het moest eerst even tot mij doordringen wat zij bedoelde. Maar een blik achter de balie leerde mij al snel dat het UWV die dag een speciale wervingsactiviteit had georganiseerd. Ik kende wel de foto's uit Amerika waar werklozen in een lange rij staan te wachten op hun beurt tot het voeren van een kort gesprekje met uitzend- en detacheringsbureaus. Ik wist niet dat dit in Nederland ook op die wijze gebeurde. Mensen van diverse komaf stonden lijdzaam te wachten tot het hun beurt was. Mijn indruk was dat het merendeel zich niet erg comfortabel voelde in die rij wachtenden. Ik overwoog ten behoeve van dit stukje een foto te maken, maar het leek me niet zo kies om hen herkenbaar op het Internet te plaatsen.

speeddaten in Amerika

wachtkamer
Ik mocht plaatsnemen in een andere wachtruimte. Een kennis van mij met een ernstige ziekte doet op facebook verslag van de diverse wachtruimtes die hij passeert gedurende de vele onderzoeken die hij moet ondergaan. De wachtruimte van het UWV zou in die reeks niet misstaan. Allemaal mensen die overgeleverd zijn aan  'behandelende werkcoaches'.

Ik werd keurig door mijn nieuwe werkcoach afgehaald. Ik had verwacht dat we naar zijn gezellig ingerichte kantoortje zouden gaan om te spreken over mijn snode plannen om mij als zelfstandig ondernemer te vestigen. Maar ik werd naar een grote ruimte geleid waarin verspreid allemaal spreekunits waren ingericht. Er was niets gezelligs aan. De werkcoach begon, na mij voorzien te hebben van een kopje thee,  als een heuse medicus met een intake: had ik al mijn gevraagde spullen meegenomen, houd ik mij aan de verplichting om regelmatig te solliciteren, zijn er nog onduidelijkheden?

oriëntatieperiode
Toen kwam het gesprek op mijn plan. "Dus u wilt als zelfstandige beginnen? Wat is uw plan?" Ik hield een korte inleiding, immers getraind in elevator-pitches en STARR-vertellingen. "Leuk plan", zo voegde mijn werkcoach mij toe. En hij vroeg of ik een "oriëntatieperiode" wilde. Dan werd ik ontslagen van de sollicitatieplicht. Maar ik wil het liefst nog een gewone baan, dus ik blijf gewoon solliciteren. Was hem ook goed.

passend werk
Toen werd mij 'omzichtig' gevraagd of ik wist hoe het zat met het solliciteren tijdens mijn WW-periode. Het eerste half jaar mag ik op banen 'op eigen niveau' solliciteren, daarna moet ik ook solliciteren op banen die onder mijn opleidingsniveau liggen. Maar daarna moet ik alles aangrijpen wat op mijn pad komt. Een ingezondenbrievenschrijver in de Volkskrant van vandaag maakt ongewild duidelijk dat zo'n 'wat-dan-ook-van-baan' ook onmiskenbaar voordelen heeft.

rechten en plichten

Ik had andere voorstellingen van dit gesprek gehad. Ik had gehoopt om samen met de werkcoach geïnspireerd aan de slag te gaan met mijn nieuwe zaak. Daar is het UWV blijkbaar niet voor. Dit was eigenlijk niet meer dan het afvinken van een standaardlijst met gesprekspunten, die de werkloze lijkt voor te bereiden op een periode vol van 'rechten en plichten'. Waarbij het accent toch vooral op de plichten ligt.

Conclusie: Ik moet zo snel mogelijk weg bij het UWV!

Op workshop geweest bij het UWV

Steeds meer werklozen gaan voor zichzelf beginnen
Arnoud Cornelissen schreef op 20 maart 20 maart 2012 in De Gelderlander een artikel over 55-plussers die voor zichzelf beginnen. Een idee dat is ingegeven door het feit dat werkgevers hen niet meer uitnodigen voor sollicitatiegesprekken. 55-plussers zijn ongewenst. Die kun je beter wegklikken...

ondernemer worden of in loondienst?

Ik herken het verhaal. Want die drempel ben ik inmiddels ook over: als ze mij dan niet meer in loondienst willen hebben, dan moet ik maar eens voor mijzelf beginnen.

Tot voor kort had ik nooit serieus nagedacht over de mogelijkheid om zelf ondernemer te worden. Want ik had het naar mijn zin in loondienst. Het is comfortabel. Ik had plezier in mijn werk. Ik verdiende dan wel niet overmatig veel en kon niet in een grote zwart glimmende auto rijden. Maar als normale werknemer hoefde ik niet mee te huilen in het ondernemerskoor over blauwe enveloppen die bij hen blijkbaar met grote regelmaat op hun de deurmat vallen.

Maar nu ben ik ontslagen. En ben ik vijftig-plus. Ik wil graag weer een gewone baan. Ik schrijf mooie sollicitatiebrieven. Ik ontdek dat niemand mij nog wil hebben. Hoe goed ik ook ben, hoe bij de tijd ik ook ben en hoe gezond ik ook ben. Altijd is er iemand die net iets beter aan het gestelde profiel voldoet. Dan moet je wat anders gaan doen.

dwingende uitnodiging UWV voor workshop

Ik informeerde bij het UWV naar de mogelijkheid om 'iets voor mezelf te beginnen'. Ik werd meteen uitgenodigd voor een Workshop ondernemen. Dat was overigens geen hartelijke optionele uitnodiging. Het was eerder een bevel: "als u geïnteresseerd bent in zelfstandig ondernemerschap, dan is dít de procedure. Ik schrijf u in voor een eerste workshop. Er is nog een plaats vrij op woensdag, schikt u dat?" Wie durft dan nog nee te zeggen? Ik wou overigens ook helemaal geen nee zeggen, want ik was oprecht geïnteresseerd.

workshop bij het UWV

Dus onlangs heb ik die workshop bezocht. Toen ik me bij de receptie aanmeldde bleek al snel dat ik niet de enige ben die stiekem snode ondernemingsplannen heeft. Tot we werden opgeroepen werden we met zo'n dertig man/vrouw opgehokt in de hal van deze UWV-locatie, werkatelier genoemd. In dat kwartiertje krijg je wel snel een beeld van de wereld van het UWV. Mannen met nette jassen en met koffertjes op wieltjes komen vast niet om te praten over de hoogte van hun uitkering. Verder de medewerkers die het werken met de werkloze medemens tot hun corebusiness kunnen rekenen. Ze liepen geroutineerd door de wachtende menigte heen om buiten op de stoep een sigaretje te roken: even weg bij al die formulieren doordrenkt met werklozenleed.

Een vrolijke mevrouw kwam ons ophalen. Vervolgens werd ons verzocht ons allemaal even kort aan elkaar voor te stellen. U kent dat wel. Een vermoeiende bezigheid. Eigenlijk niemand die daar op zit te wachten: over twee uur zijn we weer vrij en zien we elkaar nooit meer.

workshop - hoorcollege
Vanuit mijn studietijd associeerde ik 'workshop' met een interactief en gevarieerd aanbod van activiteiten rond een bepaald onderwerp. In de ruime twee uur van deze UWV-workshop kregen we een diarree van informatie over ons uitgestort over het starten van een onderneming vanuit een WW-situatie. Niemand hoort mij zeggen dat een dergelijke workshop niet nuttig is. Maar ik heb gedurende die twee uur toch wel vaak gedacht: als zo'n workshop vanwege de grote toeloop toch zo vaak gegeven wordt, waarom kan de presentatie dan niet wat enthousiaster en inspirerender zijn?

We kregen een hand-out van een powerpoint presentatie. Omdat de apparatuur niet functioneerde konden de lichtbeelden zelf niet vertoond worden. De informatie werd zonder al te veel opbouw en nogal van de hak op de tak overgebracht. Je mocht vragen stellen, maar verder was het een traditioneel hoorcollege; dus veel eenrichtingsverkeer. Ik heb driftig aantekeningen gemaakt. Een aantal dingen zijn zeker interessant om te weten. Ik zal de komende tijd mijn collegeaantekeningen nader uitwerken. En proberen er sprekende praktijkvoorbeelden bij te bedenken. 

UWV is uitkeringsfabriek geworden
Maar wat me vooral bijgebleven is van deze bijeenkomst is dat het geld bij het UWV ook op is. Telkens weer kregen we de boodschap mee dat de begeleidingsfunctie van deze instantie door de bezuinigingen van de regering verschraald is. Er is bijna nergens nog geld voor. Het UWV is gewoon een ordinaire uitkerings-administratiekantoor geworden!

Moeten werkgevers verplicht 40 plussers aannemen??

Ook Xandra van Gelder schrijft in Het Parool van 8 maart 2012 over het UWV-rapport over de arbeidsmarkt van 2011 en dat 55-plussers als de absolute losers op de huidige arbeidsmarkt kunnen worden beschouwd. Zij pleit voor een oplossing aan werkgeverszijde: quotering. Zij wil dat bedrijven verplicht worden een bepaald percentage mensen van boven de veertig aan te nemen.

Uit: Het Parool, 8 maart 2012
(11 maart 2012)

Gewoon een baan of passie volgen??

Waarom werken?
Inkomen, sociale contacten, de behoefte ergens bij te horen, behoren tot de basisbehoeften van mensen. Werk voorziet daarin.

Wie werk heeft, is gelukkiger dan iemand zonder baan, zo blijkt telkens weer uit geluksonderzoek. Reden: een baan geeft structuur en zin aan het leven, verschaft inkomen en sociale contacten.

Loopbaantrajecten en passiecoaches
Als je werkloos bent, dan dringt dit des te sterker tot je door. Veel werklozen, ook de 50plussers, hebben loopbaancoaches gehad die samen met de cliënt (want zo heten gecoachte werklozen) op zoek gingen naar banen waar ze warm van werden.

F*ck de passie
Het was alweer in Intermediair van 11 februari 2010 dat Daphne van Paassen een artikel schreef onder de titel F*ck de passie! Leuk werk is goed genoeg

Aardig om dat als werkloze weer eens te lezen...